Ἀντώνης Φωστηρίδης (Ἀντὼν Τσαούς)

Αντώνης Φωστηρίδης (Αντών Τσαούς)

Κέλμε Πούλγκαρ κέλμε πενίμ ιστουμέ
Αντών-τσαους τερλέρ πενίμ ισμιμέ
κέλμε Πούλγκαρ πουσμάν όλουρσουν
ουρούμ τσετελερινέ κουρπάν όλουρσουν

Βούλγαροι μην έρχεστε μην έρχεστε πάνω μου
Αντών-τσαους είναι το όνομα μου
Βούλγαροι μην έρχεστε γιατί πικρά θα μετανιώστε
Στους Ρωμιούς αντάρτες θα γίνετε πρόβατα για σφαγή

(ποντιακό τραγούδι στα τουρκικά για τον Αντώνη Φωστηρίδη)

Ο Αντώνης Κυριάκου Φωστηρίδης γεννήθηκε στο Ερουκλί της Μπάφρας του Πόντου το 1912 και ήταν κάτοικος Κρηνίδων Καβάλας όπου εργαζόταν ως αγροφύλακας. Στον στρατό υπηρέτησε ως λοχίας και γι' αυτό πήρε το προσωνύμιο Τσαούς με το οποίο και ήταν κυρίως γνωστός. Ο πατέρας του, Κυριάκος, ήταν αντάρτης στον Πόντο το διάστημα 1916-1922. Το πιθανότερο είναι πως ο Φωστηρίδης εγκατέλειψε τις Κρηνίδες για να βγει στο βουνό το φθινόπωρο του 1942 καταδιωκόμενος από τις βουλγαρικές Αρχές με την κατηγορία της δολοφονίας της συζύγου του. Επειδή η φήμη αυτή είναι διαδομένη στην αριστερά θα μπορούσε να θεω­ρηθεί ως συκοφαντία των πολιτικών του αντιπάλων και δεν θα άξιζε ιδιαίτερης προσοχής καθώς η πλευρά αυτή προφανώς θέλει να μειώσει τα κίνητρα εξόδου του αρχηγού των ε­θνικιστών ανταρτών στην περιοχή στο αντάρτικο, αφού τον θεωρεί κοινό εγκληματία. Από την πλευρά της δεξιάς το γεγονός αποσιωπάται πλήρως, αφήνεται δε να εννοηθεί ότι ο Φω­στηρίδης διωκόταν από τις βουλγαρικές αρχές για την αντιστασιακή του δραστηριότητα η οποία όμως, το 1942, δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί την καταδίκη του από στρατοδι­κείο ερήμην στις 7.11.1942 (Φωνή των αγωνιστών Νοέμβριος 1984: αρ. φ. 178). Σχετικά με την κατηγορία για το φόνο της γυναίκας του, τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν ότι α­ποτελεί πραγματικό γεγονός, οπότε πρόκειται μάλλον για κοινό μυστικό. Το γεγονός της ποινικής δίωξης του Αντώνη Φωστηρίδη για το φόνο της γυναίκας του επιβεβαίωσε και ο Βούλγαρος ιστορικός Ντασκαλώφ που έχει μελετήσει τα σχετικά βουλγαρικά αρχεία ( προσωπική επικοινωνία του ιστορικού Τάσου Χατζηαναστασίου με τον βούλγαρο ιστορικό, Σόφια 17.9.1992). Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μειώσει την προσφορά του Φωστηρίδη στην Εθνική Αντίσταση. Πρέπει εξάλλου να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι σε μια τόσο βίαιη υπόθεση όπως ο ανταρτοπόλεμος, ανα­δεικνύονται σε ηγετικές φυσιογνωμίες συνήθως αυτοί που μπορούν να ασκήσουν βία με τον πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο.

Σύντομα ο Φωστηρίδης αναδείχθηκε αρχηγός ανταρτικής ομάδα 15-17 αντρών, κυρίως συγχωριανών του. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άλλες μικρές ανεξάρτητες ομάδες όπως του Παντελή Παπαδάκη που δρούσε στο Φαλακρό Δράμας, του Αναστάσιου Αβραμίδη που δρούσε στο δάσος ms Ελατιάς (Καρά-ντερε) και του Θεόδωρου Μικρόπουλου που δρούσε οτο Μπαϊράμ-τεπε. Η πρωτοβουλία του Φωστηρίδη να εξοντώσει με αιφνιδιαστική επίθεση το μικρό τμήμα του ΕΛΑΣ στο Τσάλ-νταγ την Πρωτοχρονιά του 1944, κυρίως όμως η σκληρότητα και η αποτελεσματικότητα με την οποία ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση, τον καθιέρωσαν ως αδιαφιλονίκητο αρχηγό των εθνικιστών ανταρτών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.

Τον Φεβρουάριο του 1944 μάλιστα ορίστηκε και επίσημα Γενικός Αρχηγός των «Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων» (ΕΑΟ) με τις ευλογίες της κυβέρνησης του Καΐρου και του Συμμαχικού Στρατηγείου τη Μέσης Ανατολής. Το τελευταίο ανέλαβε να ενισχύσει τις ΕΑΟ σε όπλα, υλικά και χρήματα με εισήγηση του Βρετανού συνδέσμου αξιωματικού Μίλερ, που είχε στο μεταξύ μεταπηδήσει στους εθνικιστές αντάρτες εγκαταλείποντας τον ΕΛΑΣ. Ο Φωστηρίδης πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά του βουλγαρικού στρατού και τραυματίστηκε επα­νειλημμένα.

Φαίνεται πάντως ότι είχε αναπτυχθεί μια ιδιαίτερα φιλική σχέση και προφανώς ιδεολογική ταύτιση με τον Βρετανό σύνδεσμο Μίλλερ, αφού ο τελευταίος εκτός από τις κολακευτικές αναφορές του προς τους ανωτέρους του, επιχείρησε κατά την απελευθέρωση να εξασφαλίσει την προνομιακή μεταχείριση των ΕΑΟ από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας αλλά και τη νέα βουλγαρική κυβέρνηση αποσκοπώντας παράλληλα στον αποκλεισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Εκεί έχουμε και την συμφωνία του Βουλγαρικού Στρατού με τον Φωστηρίδη κατόπιν της μεσολάβησης του Μίλλερ ώσπου τελικά η υπηρεσία του αναγκάστηκε να ανακαλέσει τον Βρεττανό εξαιτίας και αυτού του γεγονότος δηλαδή της αυθαίρετης πρωτοβουλίας του.

Ο Φωστηρίδης ωστόσο δεν εγκατέλειψε την πολεμική δράση, ενώ παράλληλα καλλιεργούσε πολιτικές φιλοδοξίες. Τον Δεκέμβριο του 1944 βρέθηκε στην Αθήνα όπου πήρε μέρος σε μάχες κατά του ΕΛΑΣ. Τον Αύγουστο του 1948 του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντισυνταγματάρχη πυροβολικού και ορίστηκε διοικητής του «Τάγματος Φωστηρίδη» στο οποίο στρατεύ­τηκαν πολλά πρώην μέλη των ΕΑΟ. Το 1952 εξελέγη βουλευτής Δράμας με τον «Ελληνικό Συναγερμό». Πέθανε από ανίατη ασθένεια στις 30 Αυγούστου 1979 στη Δράμα.

Λόγω της αποφασιστικότητας αλλά και επιθετικότητας με την οποία αντιμετώπισε στην περίοδο της Κατοχής τον ΕΛΑΣ, καθώς και εξαιτίας της ενεργού συμμετοχής του στον Εμφύλιο Πόλε­μο με τον Ελληνικό Στρατό, αντιμετωπίζεται με μεγάλη εχθρότητα από τις αρι­στερές πηγές (Βαλιούλης 1985, Χατζηκαλογιάννης 1986, ΠΟΑΕΑ Καβάλας 1995). Από την άλλη πλευρά όμως του πολιτικού φάσματος, αντιμε­τωπίζεται ως ήρωας (Παπαθανασίου 1988, Αντωνιάδης 1997: 1ος τόμος, 9-12). Το αποτέλεσμα της πόλωσης αυτής είναι να μην υπάρχει ως τώρα μια επι­στημονική, νηφάλια και αμερόληπτη, παρουσίαση της ζωής και της δράσης του ανθρώπου που αποτέλεσε ηγετική μορφή στην ένοπλη αντίσταση κατά της βουλ­γαρικής κατοχής.

Για τα παραπάνω χρησιμοποιήθηκε σαν βασική δευτερογενής πηγή το βιβλίο του Τάσου Χατζηαναστασίου με τον τίτλο «Αντάρτες και Καπεταναίοι» των εκδόσεων Κυριακίδη.


Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον Akritas - Η Ιστορία της Μακεδονίας, 7-8-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Σᾶς ὑποσχόµεθα τὴν τελικὴν νίκην

Μέτωπον, Δεκέµβριος. Τό παχύ χιονάτο στρώµα, από δέκα µέρες τώρα, διαρκώς σκεπάζει τά άγρια βουνά τής Αρβανιτιάς. Τά λευκά πέταλά του διαρκώς σάν ροδόσταµο ραίνουν τίς νίκες µας. Έστω καί υπό τοιαύτας συνθήκας ετοιµάζεται ο λόχος µας νά εορτάση εδώ στό µέτωπο τήν µεγάλη χριστιανική Γιορτή. Μόνο η ανάµνησι τού σπιτιού καί τής οικογενείας δηµιουργεί καύσι στό παγωµένο µας κορµί, πού εχει διαρκώς τό βλέµµα τής ψυχής του προσηλωµένο, αφ' ενός στήν Νίκη καί στό µεγαλείο τής Ελλάδος µας καί αφ' ετέρου στούς αγαπηµένους µας πού εφέτος θά γιορτάσουν Χριστούγεννα πολεµικά. Όσο γιά µάς εδώ επάνω, νά µή µάς συλλογιέσθε γιατί η µεγάλη Μάννα µας εφρόντισε γιά όλα.

Αρχίζουµε µέ τά κάλαντα, στήν αρχή στήν σκηνή τού λοχαγού µας καί µέ τήν σειρά σ' όλους τούς αξιωµατικούς τού τάγµατος. Κονιάκ, τσιγάρα παντού άφθονα. Συσσίτιο πού φανερώνει όλη τήν φροντίδα τού Εθνικού Κυβερνήτη καί τό ενδιαφέρον του, ο στρατός νά µή στερηθή τίποτε. Ό,τι µάς συγκινεί εξαιρετικά είναι η στιγµή όπου θά µάς µοιράσουν τά δώρα πού µάς στέλνει η Εθνική οργάνωσις τών µετόπισθεν.

Όλοι οι φαντάροι από ένα δέµα. Τί χαρά, τί υπερηφάνεια νά νοιώθουµε ότι όλο τό Έθνος, ολόκληρη η Ελλάς σέ µάς έχει στρέψει τόν νούν καί τά βλέµµατα.

Τώρα ο ταχυδρόµος, χιονισµένος σάν τόν Άη Βασίλη πού µικρά παιδιά βλέπαµε στίς φωτογραφίες, µάς µοιράζει τό ταχυδροµείο. Χαρές, συγκινήσεις, δάκρυα. Γράµµατα, γλυκίσµατα, χαρτοφάκελα, ξερά φρούτα, καί τί δέν θέλετε, όλα µάς εκδηλώνουν τήν αγάπη, τήν λατρεία καί τόν θαυµασµό τών µετόπισθεν. Εδώ επάνω δέν υπάρχουν διακρίσεις. Όλοι, µεγάλοι καί µικροί αξιωµατικοί καί οπλίται, αποτελούµεν µίαν οικογένεια, τ' αδέλφια µιάς Μάννας πού κινούνται γιά τήν αυτή προσπάθεια, γιά τήν Νίκη. Όλα είναι κοινά δώρα τής κοινής µητέρας µας, πού µάς θερµαίνει µέ τό καλοριφέρ τού Πατριωτισµού.

Ας χιονίζει, άς παγώνουν τά µέλη, η ψυχή θερµαίνεται µέ τήν αγάπη της. Αγάπη, καί µόνον αγάπη, φυτρώνει εδώ στίς ψυχές όλων µας, καί µ' αυτήν σάς υποσχόµεθα τήν τελικήν Νίκην.

Λοχίας Ζ. Ζ εκ Β. Βροντάδου
Εφ. Η Πρόοδος, Χίου 25.1.1941

(«Μαρτυρίες '40-'41» των Κ. Χατζηπατέρα και Μ. Φαφαλιού, σελ. 147)


Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον Strategy-Geopolitics, 24-12-2008.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ὁ ἡγέτης! 4η Αὐγούστου 1936

«Εξάλλου ο Νικολούδης μου έλεγε ότι πριν αρχίσει η δημοσιογραφική επίθεση της Ιταλίας εναντίον μας, νόμισε χρέος του να ρωτήσει τον Μεταξά μήπως θα 'πρεπε να σκεφθεί να τα φτιάξει με τους Βουλγάρους κάνοντας μερικές παραχωρήσεις (έξοδο στο Αιγαίο). Ο Μεταξάς αγρίεψε: "Όσο είμαι εγώ πρωθυπουργός, δεν παραχωρώ ούτε μία σπιθαμή ελληνικού εδάφους. Αυτά να τα κάνετε εσείς, όταν καθίστε σ' αυτή την καρέκλα."»

(Γιώργος Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο τόμος Α' 1935-1944 σελ. 33)


Ο χρόνος και το πέρασμά του είναι η δοκιμασία που ο κάθε πολιτικός θα υποχρεωθεί να πέραση ώστε να μετρηθεί το βάθος των αχναριών του στην ιστορία της Ελλάδας... Ποιος θυμάται τον Πάγκαλο, τον Σοφούλη και τόσους άλλους από δαύτους; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα εκατομμύρια έχουν επενδυθεί (βιβλία, άρθρα, συμπόσια κλπ) ώστε να κρατιέται φρέσκια η μνήμη μερικών άλλων για να μη μπουν στην ανυπαρξία του χρονοντούλαπου της ιστορίας, στην λήθη και την απαξίωση. Ο Ιωάννης Μεταξάς περνάει την δοκιμασία αυτή με άριστα. Σήμερα 73 χρόνια από την 4η Αυγούστου 1936 και 68 χρόνια από τον θάνατό του αφθονούν οι βιογραφίες του, οι περισσότερες συκοφαντικές, υβριστικές και ανόητες γραμμένες από πανεπιστημιακούς, ξυλόσοφους λογάδες δημόσιους υπαλλήλους που αγωνίζονται για το ψωμάκι τους ή το κρουασάν ελπίζοντας για καμιά θεσούλα επισκέπτη καθηγητή στην Εσπερία, και μπουκώνουν το απύλωτο στόμα τους με το βιός της Ελλάδας και τις επιδοτήσεις του State Department και του Soros. Αφθονούν τα "περισπούδαστα" άρθρα από πουλημένους κονδυλοφόρους, πλέκτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες, που τυμβωρυχώντας στα απορρίμματα των αρχείων συνθέτουν ιστορικά παραμύθια προσπαθώντας να βγάλουν κανένα τάλιρο με πολύ λογισμό αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν άλλαξε τις σκέψεις του, τα πιστεύω του. Δεν προσαρμόστηκε στις ανάγκες της στιγμής ώστε να διευκολύνει την πολιτική του καριέρα. Πόσοι και ποίοι πολιτικοί της σημερινής Ελλάδας έχουν αυτό το προνόμιο; Κανένας! Τα τελευταία 35 χρόνια οι εναγκαλισμοί του χθες εναλλάσσονται με τις ύβρεις του σήμερα και στη μέση ο λαός περιμένει μια καλύτερη μέρα, βλέποντας τα όνειρα του να ποδοπατιούνται, τις ελπίδες του να λεηλατούνται στο όνομα της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που από πολίτευμα έχει μετατραπεί σε ιδεολόγημα. Έχει μετατραπεί στην στυγνότερη μορφή δικτατορίας όπου στον λαό της Ελλάδας επιβάλλονται οι ανεξέλεγκτες παρορμήσεις της αφιονισμένης αριστεράς. Μιάς αριστεράς που κυριαρχείται από ένστικτα. Τρώει τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι της κομματικής νομενκλατούρας ήσυχη ασυνείδητη και ευτυχής μη έχοντας γνωρίσει άλλη ευτυχία παρά μόνο την πλάνη της ευτυχίας που της προκαλεί το μηρύκασμα τσιτάτων περασμένων εποχών.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που μέσα στην Βουλή: «αυτό το μπορντέλο όπου τριακόσοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» (Μ. Καραγάτση, Τα στερνά του Μίχαλου, σελ. 225) και ο Ψαριανός κλάνει στα έδρανα, βροντοφώναξε. ΕΓΩ! Αναλαμβάνω τις ευθύνες... και η βουλή υποτάχθηκε. Τα ανθρωπάκια γίνανε χαμηλά-χαμηλά, ισόπεδα, ταπεινά, χώμα-γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου, δουλοπρεπείς χατζηαβάτηδες και τον ψήφισαν Πρωθυπουργό και μετά άρχισαν να στριμώχνονται στις πόρτες των ξένων πρεσβειών γλείφοντας τα πόδια των ισχυρών πρακτορεύοντας την Ελλάδα μπας και τους ξανα παραδώσουν την εξουσία.

Μετά το 1974 οι εκπορνοποιημένοι όχλοι όρμησαν με γερανούς και τσιγκέλια και γκρέμισαν κάθε άγαλμα και κάθε προτομή του. Οι ίδιοι αυτοί συρφετοί μέσα στην υστερία τους περνάνε μπρος από το άγαλμα του Τρούμαν και δεν έχουν τους γεννητικούς αδένες να το ρίξουν δημόσια, με νταηλίκι και τσαμπουκά, όπως έριξαν του Μεταξά. Του Τρούμαν που συν τοις άλλοις, έκαψε με napalm τους ομοϊδεάτες τους στο Γράμμο... Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει από τους δειλούς νταήδες της απελπισίας επιγόνους των καπεταναίων; Τι μπορεί κανείς να περιμένει από τους λαϊκούς ηγέτες που ιδρώνουν μπάς και δεν πάρουν το πολυπόθητο Bravo...

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον Ταμπούρι, 4-8-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

14-9-1943: Οἱ Γερμανοὶ ἐκτελοῦν στὴν ἐπαρχία Βιάννου Κρήτης 352 ἄνδρες

14 Σεπτεμβρίου 1943 : Εκτέλεση αμάχων και πυρπόληση χωριών στην επαρχία Βιάννου Κρήτης από τους Γερμανούς. Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής καταστρέφουν 11 χωριά και εκτελούν 352 άντρες στην επαρχία Βιάννου της Κρήτης. H βαρβαρότητες των κατακτητών αποτελούν αντίποινα για τις πολύ σοβαρές απώλειες που υπέστησαν κατά την μάχη της 12ης Σεπτεμβρίου του 1943, με τις ανταρτικές ομάδες του Καπετάν Μπαντουβά. Η πρόθεση των Γερμανών ήταν να εκτελέσουν και άλλους 400 ομήρους από ολόκληρη την επαρχία Βιάννου αλλά ευτυχώς ματαιώνεται την τελευταία στιγμή, μετά την επέμβαση του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κρήτης, Ευγένιου Ψαλιδάκη.
...
Στην φωτογραφία αριστερά ο οπλαρχηγός καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς (ή Μπαντουβομανώλης) την εποχή που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών (τον αποκαλούσαν Pantouwas). Γεννημένος το 1897 στους Άνω Ασίτες της επαρχίας Μελεβιζίου του Ηρακλείου, όλη του την ζωή την πέρασε πολεμώντας: Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία, μάχη της Κρήτης το 1941 και κατόπιν στην αντίσταση.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 14-9-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ἡ Μάχη τῆς Κρήτης

"...Χίτλερ να μην το καυχηστείς πώς πάτησες στην Κρήτη
ξαρμάτωτη την ήβρηκες και τα παιδιά τση 'λειπαν
στα ξένα πολεμούσανε πάνω στην Αλβανία..."

Το χρονικό της μάχης της Κρήτης

20 Μαΐου 1941: Στις 6.30 το πρωί αρχίζει η Γερμανική επίθεση. Το αεροδρόμιο του Μάλεμε δέχεται έναν ανελέητο βομβαρδισμό από το επίλεκτο σώμα των γερμανικών αλεξιπτωτιστών. Το απόγευμα της ίδιας μέρας γίνεται επίθεση στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο. Η επίθεση συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση των αμυνομένων που περίμεναν τον εχθρό στα σημεία επιθέσεων αφού οι Άγγλοι γνώριζαν το σχέδιο της Γερμανικής επιθέσεως.Η Αντίσταση του λαού ήταν καθολική και άμεση.
Οι Έλληνες στρατιώτες και οι συμμαχικές δυνάμεις και όσοι από τους κατοίκους είχαν στην κατοχή τους οπλισμό αποδεκάτισαν τα πρώτα κύματα των επιτιθεμένων.
21 Μαΐου 1941 (Δεύτερη μέρα επίθεσης): Κανένα από τα αεροδρόμια δεν είχε περιέλθει στα χέρια των Γερμανών. Οι αλεξιπτωτιστές, που θεωρούνταν το φοβερό και αήττητο όπλο των Γερμανών, είχαν αποδεκατιστεί και βρίσκονταν σε φοβερά δύσκολη θέση.
Πολλά επίσης από τα αεροπλάνα ή καταρρίπτονται ή συντρίβονται χτυπημένα στο έδαφος.
Στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο αποτυγχάνουν καθ’ ολοκλήρου.
Οι προσπάθειες των Γερμανών να αποβιβάσουν στρατεύματα από τη θάλασσα δεν είχαν αποτέλεσμα. Ο Αγγλικός στόλος που έπλεε γύρω από το νησί , εξουδετερώνει τη γερμανική υπομονή που κατευθύνεται προς την Κρήτη. Βυθίζονται 15 επιταγμένα σκάφη με άγνωστο αριθμό θυμάτων. Το απόγευμα της 21ης Μαΐου. Οι αλεξιπτωτιστές του 1ου συντάγματος καταλαμβάνουν το αεροδρόμιο του Μάλεμε, στο οποίο προσγειώνονται οπλιταγωγά με ένα σύνταγμα της 5ης ορεινής μεραρχίας.
22 Μαΐου 1941: Η Γερμανική αεροπορία εξαπολύει κατά του Αγγλικού ναυτικού σφοδρή επίθεση και βυθίζει πολλά πλοία .
Γίνεται προσπάθεια ανακάλυψης του αεροδρομίου του Μάλεμε από ελληνικές και συμμαχικές δυνάμεις χωρίς αποτέλεσμα. Η 5η ορεινή μεραρχία αντεπιτίθεται και διεξάγονται μερικές από τις πιο αιματηρές μάχες όλης της επιχείρησης. Οι Έλληνες και οι σύμμαχοι πολεμούν υποχωρώντας , όμως υποκύπτουν στην τέλεια οργάνωση και τον εξοπλισμό του εχθρού, πράγματα που οι υπερασπιστές της Κρήτης δεν διέθεταν.
23 Μαΐου 1941: Ο Τσόρτσιλ στέλνει μήνυμα στο στρατηγείο και τονίζει «Η μάχη της Κρήτης πρέπει να κερδιθεί».
24 Μαΐου 1941: Οι βομβαρδισμοί των πόλεων της Κρήτης συνεχίζονται. Στα Χανιά οι Γερμανοί παίρνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι αμυνόμενοι στο Ρέθυμνο και το Ηράκλειο δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τη μάχη «μέχρι εσχάτων».
25 Μαΐου 1941: Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κάντανο
26 Μαΐου 1941: Καταλαμβάνεται ο Γαλατάς. Οι συμμαχικές δυνάμεις μάχονται για να προστατέψουν τα Χανιά. Ο στρατηγός Φρόϊμπεργκ με δήλωσή του επισημαίνει τη δύσκολη θέση στην οποία έχουν περιέλθει οι συμμαχικές δυνάμεις.
27 Μαΐου 1941: Ο αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής Ουέιβελ στέλνει μήνυμα να αποχωρήσουν οι συμμαχικές δυνάμεις από την Κρήτη. Για τη μεταφορά και διάσωσή τους στέλνονται πλοία του βρετανικού στόλου.Αυτή τη μέρα καταλαμβάνονται τα Χανιά και το λιμάνι της Σούδας.
28 Μαΐου 1941: Αρχίζει η αποχώρηση των συμμαχικών δυνάμεων προς τα Σφακιά.
Οι Βρετανοί χωρίς να ενημερώσουν τις Ελληνικές δυνάμεις τη νύχτα εκκενώνουν την πόλη του Ηρακλείου και επιβιβάζονται στα πλοία που για το σκοπό αυτό καταφθάνουν στο λιμάνι.Εν τω μεταξύ Ιταλικά στρατεύματα που προέρχονται από τα Δωδεκάνησα, αποβιβάζονται στην Σητεία και καταλαμβάνουν το νομό Λασιθίου.
29-30 Μαΐου 1941: Ως τις 30 Μαΐου πέφτουν το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο κάτω από την πίεση των Γερμανικών δυνάμεων, που προχωρώντας προς ανατολάς ενώνονται με τους αλεξιπτωτιστές.
30 Μαΐου ο στρατηγός Φράϊμπεργκ αποχωρεί από την Κρήτη.
1η Ιουνίου 1941: Ολοκληρώνεται η αποχώρηση των Βρετανικών δυνάμεων, που είχαν συγκεντρωθεί στα νότια παράλια της Κρήτης. Με πλοία του συμμαχικού στόλου μεταφέρονται αρχικά στην Αίγυπτο, μετά στην Νότια Αφρική για να καταλήξουν στο Λονδίνο.
Μαζί τους έφυγαν και ο βασιλιάς και η Ελληνική κυβέρνηση.Οι δυνάμεις που δεν κατορθώνουν να επιβιβαστούν και που ο αριθμός τους ανέρχεται σε 5.500 άτομα περίπου παραδίδονται, συλλαμβάνονται ή καταφεύγουν στα βουνά.
Η Γερμανική κατοχή απλώνεται σε όλο το νησί. Η Γερμανική σημαία κυματίζει παντού, ταυτόχρονα αρχίζει και η αντίσταση του Κρητικού λαού.

Οι επιπτώσεις της μάχης της Κρήτης.

Στην επιχείρηση των 10 ημερών τα θύματα των Γερμανών ήταν τόσο πολλά που ξεπερνούσαν τα θύματα όλου του πολέμου κατά της Ελλάδος. Ο στρατός πού χάθηκε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την κατάληψη της Κύπρου, της Συρίας, του Ιράκ και πιθανόν της Περσίας.Η επίλεκτη Μεραρχία των Αλεξιπτωτιστών στο μέλλον δεν θα παίξει πια κανένα ουσιαστικό ρόλο, ούτε θα επιχειρηθεί παρόμοια επιχείρηση κατά την διάρκεια του πολέμου από τους Γερμανούς.
Ο Χίτλερ που έχασε την εμπιστοσύνη του σ' αυτή και στον εμπνευστή της Στιούντεντ είπε: " Η Κρήτη αποδεικνύει ότι οι αλεξιπτωτιστές είναι εις το παρελθόν "
Ο ίδιος ο Στιούντεντ δηλώνει: " Όσοι επολέμησαν εις την Κρήτην του 1941 πρέπει να είναι υπερήφανοι, τόσον οι επιτιθέμενοι όσον και οι αμυνόμενοι. Δι' εμέ όμως ώς διοικητή των Γερμανικών Μονάδων Αλεξιπτωτιστών που κατέλαβον την Κρήτη, το όνομα της νήσου είναι συνδεδεμένον με πικράς αναμνήσεις. Ομολογώ ότι επανήλθα εις τους υπολογισμούς μου, όταν συνεβούλευσα αυτήν την επίθεσιν. Το αποτέλεσμα ήταν όχι μόνον να χάσωμεν πολλούς και πολύτιμους αλεξιπτωτιστάς, που τους θεωρούσα σαν παιδιά μου, αλλά και να εκλείψουν πλέον οι γερμανικοί σχηματισμοί αλεξιπτωτιστών, τους οποίους είχον δημιουργήσει ο ίδιος."
Η Μάχη της Κρήτης αντέστρεψε τη χρονολογική σειρά των σχεδίων του Γερμανικού επιτελείου. Επέφερε ριζική μεταβολή στις εκστρατείες και ιδίως στην πορεία όλου του πολέμου.
Η Μάχη της Κρήτης καθυστέρησε την επίθεση κατά της Ρωσίας που είχε προγραμματιστεί για τις 18 Μαΐου 1941 και έδωσε τη δυνατότητα στους Ρώσους να κερδίσουν χρόνο για να αμυνθούν. Έτσι ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος ( Επιχείρηση Βαρβαρόσας ) αντί τα μέσα Μαΐου άρχισε στις 22 Ιουνίου 1941.
Με την Γερμανικά κατοχή στην Κρήτη άρχισαν και τα αντίποινα και οι βαρβαρότητες εναντίον του άμαχου πληθυσμού, με συλλήψεις και ομαδικές εκτελέσεις, με στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πρώτο θύμα η Κάνδανος ( 1 Ιουνίου 1941 ) Ύστερα τα Ανώγεια, η Βιάννος κ.ά. Πολλοί ανύποπτοι άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους σε ναρκοθετημένες περιοχές.

Η Αντίσταση των Κρητών

Παρά τις θηριωδίες των κατακτητών από την πρώτη μέρα της εισβολής άρχισε και η αντίσταση κατά των Γερμανών και έτσι ένα μεγάλο μέρος του Γερμανικού στρατού κρατείται δεσμευμένο και καταπονείται στα βουνά των Χανίων, στον Ψηλορείτη, στα Λασιθιώτικα βουνά.Οι γερμανοί στέλνουν την ακόλουθη προκήρυξη προς τους κατοίκους της Κρήτης.
Ένα σημαντικό κατόρθωμα της Αντίστασης των Κρητών είναι η απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Κράιν στις 26 Απριλίου 1944, κοντά στα Σπήλια Ηρακλείου.
Αυτό φανερώνει για μια ακόμη φορά την ενωμένη αντίσταση και την ανασφάλεια στην οποία βρισκόταν οι Γερμανοί, που είχε άμεση επίπτωση στο ηθικό του Γερμανικού στρατού. Η αντίδραση των γερμανών ήταν πάλι να απευθύνουν μήνυμα προς τους Κρητικούς ζητώντας να αφεθεί ελεύθερος ο στρατηγός διαφορετικά εντός τριών ημερών θα βομβάρδιζαν όλη την περιοχή των "συμμοριτών" και σκληρότατα αντίποινα θα εφαρμοσθούν εναντίον των κατοίκων.
Η Μάχη της Κρήτης θα μπορούσε να γίνει πιο καταστροφική για το στρατό των γερμανών εάν είχε διαμορφωθεί η άμυνα της. Για την Ελληνική άμυνα η ευθύνη πέφτει και στη Βρετανική πλευρά αλλά και στο Μεταξά ο οποίος είχε αφοπλίσει τους Κρητικούς για να αποτρέψει απειλή κατά της δικτατορίας

Είπαν για την Μάχη της Κρήτης:

"Οι Κρητικοί όταν βρίσκονται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα έχουν πάνω τους κάτι το μυθώδες . Φαντάζουν σαν τους μυθικούς ήρωες . Είναι τόσο περήφανοι την τραγική ώρα του θανάτου, που όποιος τους δεί , είναι αδύνατο να μήν τους θαυμάσει . Πολλές φορές όταν επρόκειτο να γίνουν εκτελέσεις , άφηνα το γραφείο μου και έβγαινα στο μπαλκόνι , μόνο και μόνο για να τους θαυμάσω . Σε κανένα άλλο λαό δεν είδα τέτοια περιφρόνηση προς το θάνατο και τόση αγάπη για την ελευθερία"

ΑΝΤΡΕ: διοικητής του "Φρουρίου Κρήτης"

Ήταν υπέροχο το θέαμα να βλέπει κανείς χωρικούς όλων των ηλικιών να ζητούν όπλα και μόνον όπλα. Το ηθικόν των Κρητών είναι αδύνατο να περιγραφτεί . Όταν ολόκληρος η ιστορία έλθει εις φώς θα συγκαταλεχθεί μεταξύ των ευγενέστερων παραδειγμάτων της Ιστορίας.

Ταξίαρχος Σωλσμπουργκ Τζόουν του Επιτελείου του Στρατηγού Φρεϋμπουργκ .

Διατί η Κρήτη αντέχει ακόμη , ενώ ολόκληρος η Γαλλία έπεσεν εντός οκτώ ημερών ;
Χίτλερ

"...Χίτλερ να μην το καυχηστείς πώς πάτησες στην Κρήτη
ξαρμάτωτη την ήβρηκες και τα παιδιά τση 'λειπαν
στα ξένα πολεμούσανε πάνω στην Αλβανία..."
"... Κρήτη μ’ η Μεραρχία σου, αν ήτανε κοντά σου,
το Γερμανό θα ν’ έθαφτες μέσα στα χώματά σου.

Κρήτη μου όμορφο νησί, που ‘γραψες Ιστορία,
Δίχως στρατό πολέμησες μιαν αυτοκρατορία!


Τση Κρήτης τ’ Άγια Χώματα, όπου κι ανέν τα σκάψεις,
Αίμα παλικαριών θα βρεις, κόκκαλα θα ξεθάψεις..."
"...Οι Άγγλοι και οι Αυστραλοί, και Ζηλανδοί ομάδι,
αντάμα με τους Έλληνες πηγαίνουνε στον Άδη.
Τέτοια ψυχή, τέτοια καρδιά, και λεβεντιά δεν είδα.
Η Κρήτη σαν να ήτονε δικήτωνε πατρίδα.
Και πολεμούσανε κι αυτοί ως ότου σκοτωθήκαν,
Κι όσοι δεν αποθάνασι αιχμάλωτοι πιαστήκαν..."

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον sofoscrete, 20-5-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Τιμὴ καὶ Μνήμη στοὺς πεσόντες τοῦ Ρίμινι

3η Ελλη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α «Ρί­μι­νι»

ΤΕ­ΛΕ­ΤΗ Α­ΠΟ­ΔΟΣΗΣ ΦΟ­ΡΟΥ ΤΙ­ΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕ­ΣΟ­ΝΤΕΣ

ΚΑ­ΤΑ ΤΗ ΜΑ­ΧΗ ΤΟΥ ΡΙ­ΜΙ­ΝΙ

Την Κυ­ρια­κή 23 Σε­πτεμ­βρί­ου 2007, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε και φέ­τος, στον χώ­ρο του Ελ­λη­νικού Στρα­τιω­τικού Κοι­μη­τηρίου στο Ρι­τσιό­νε του Ρί­μι­νι Ι­τα­λί­ας, ε­πι­μνημό­συ­νη δέ­η­ση για τους πε­σό­ντες κα­τά τη μά­χη του Ρί­μι­νι στον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Την εκ­δή­λω­ση ορ­γά­νω­σε το Υ­ΠΕ­ΘΑ/ΓΔΟ­ΣΥ/ΔΕ­ΠΑ­ΘΑ, Δντής του ο­ποί­ου εί­ναι ο Α­ντγος Γκα­νί­δης Πα­να­γιώ­της, σε συ­νερ­γα­σί­α με τον Α­ΚΑΜ Ρώ­μης και με τη συμ­με­το­χή του Πα­νελ­λή­νιου Συν­δέ­σμου Πο­λε­μι­στών Εκ­στρα­τευ­τι­κών Σωμά­των Μέ­σης Α­να­το­λής Ρι­μινι­τών Ιε­ρο­λο­χι­τών, που α­πο­τε­λείται α­πό ε­πι­ζώ­ντες μα­χη­τές της ο­μώ­νυ­μης μά­χης.

Α­πό την Ελ­λη­νι­κή Η­γε­σί­α, την εκ­δή­λω­ση τί­μη­σαν με την πα­ρου­σί­α τους οι: Εκπρό­σω­πος της Α.Ε. Προ­έ­δρου της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, Σύμ­βου­λος της Ελ­λη­νικής Πρε­σβεί­ας της Ρώ­μης, Δντής του Πο­λε­μι­κού Μου­σεί­ου, Αντιπρο­σω­πεί­α α­πό ΓΕΣ, ΓΕΝ και ΓΕ­Α, κα­θώς και μα­θη­τές των Πα­ρα­γωγι­κών Σχο­λών ΣΣΕ, ΣΝΔ και ΣΣΙ.

Α­πό Ι­τα­λι­κής πλευ­ράς πα­ρέ­στη­σαν οι: Αντι­νο­μάρ­χης του Ρί­μι­νι, Εκ­πρό­σω­ποι των Δη­μάρ­χων Ρί­μινι και Ρι­τσιό­νε, Πρό­ε­δροι των Ελ­λη­νι­κών Κοι­νο­τή­των και Ι­τα­λι­κές Στρα­τιω­τι­κές Αρ­χές.

Η τε­λε­τή άρ­χι­σε με την ά­φι­ξη του τι­μώ­με­νου προ­σώ­που. Ε­πα­κο­λού­θη­σε κα­τανυ­κτι­κό μνη­μό­συ­νο χο­ρο­στα­τού­ντος του Πρω­το­πρε­σβυ­τέ­ρου Α­πο­στο­λα­κί­δη Γε­ωρ­γί­ου, Δντή της Δνσης Θρη­σκευ­τι­κού του ΓΕ­Ε­ΘΑ. Στη συ­νέ­χεια, έ­γι­νε κα­τά­θε­ση στε­φάνων στο μνη­μεί­ο των πε­σό­ντων του Ρί­μι­νι, και ο Δκτής της 3^ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι» α­νέ­γνω­σε το ι­στο­ρι­κό της Μά­χης.

Την ό­λη εκ­δή­λω­ση κά­λυ­ψε κλι­μά­κιο της Τη­λε­ο­πτι­κής Υ­πη­ρε­σί­ας Στρα­τού.

Τὸ Ἡρώων Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν καὶ ὁπλιτῶν πεσόντων στὴν Ἰταλία.

Ο­ΜΙ­ΛΙΑ ΤΑΞ­ΧΟΥ ΚΡΑ­ΝΙ­ΤΗ ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΥ

ΔΚΤΟΥ ΤΗΣ 3^ης Μ/Κ ΤΑ­ΞΙΑΡ­ΧΙΑΣ «ΡΙ­ΜΙ­ΝΙ»

Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας,

Α­πο­τε­λεί ύ­ψι­στη τι­μή για μέ­να που ως Δκτή της 3^ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι», που φέ­ρει την ο­νο­μα­σί­α της έν­δο­ξης ι­στο­ρι­κής ε­κεί­νης Ταξιαρ­χί­ας, μου α­να­τέ­θη­κε να εκ­φω­νή­σω τον πα­νη­γυ­ρι­κό της τε­λε­τής.

Θα προ­σπα­θή­σω μέ­σα α­πό μί­α σύ­ντο­μη ι­στο­ρι­κή α­να­δρο­μή της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, να φέ­ρω στη μνή­μη μας τα γε­γο­νό­τα της πε­ριό­δου ε­κεί­νης, ως ε­λά­χι­στο φό­ρο τι­μής στους έν­δο­ξους μα­χη­τές της, πε­σόντες και ε­πι­ζώ­ντες, και με αυ­τό τον τρό­πο να γί­νει κα­λύ­τε­ρα κα­τα­νο­η­τό το χρέ­ος που α­να­λαμ­βά­νου­με ε­μείς σή­με­ρα για να φα­νού­με α­ντά­ξιοι συ­νε­χι­στές «Ε­κεί­νων», ε­φό­σον οι πε­ρι­στά­σεις το α­παι­τή­σουν.

Η 3^η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α συ­γκρο­τή­θη­κε στο Λί­βα­νο την 1^η Ιου­λί­ου 1944 με Δκτή τον Συ­νταγ­μα­τάρ­χη Θρα­σύ­βου­λο Τσα­κα­λώ­το, έ­χο­ντας δύ­να­μη 3.377 αν­δρών, εκ των ο­ποί­ων 205 ή­ταν Αξ­κοί και 89 Αν­θστές.

Την 11^η Αυ­γού­στου 1944 α­φί­χθη με το Ολ­λαν­δι­κό υ­πε­ρω­κε­άνιο «Ρου­ίς» στον Τά­ρα­ντα της Ι­τα­λί­ας προ­ερ­χό­με­νη α­πό Χά­ι­φα ό­που και τέ­θηκε υ­πό τις δια­τα­γές του Νε­ο­ζη­λαν­δι­κού Σώ­μα­τος του Στρα­τη­γού Φρέ­ϋ­μπερ­γκ.

Τη 19^η Αυ­γού­στου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α άρ­χι­σε να με­τα­κι­νεί­ται α­πό Τα­ρά­ντα προς Βορ­ρά δια­νύ­ο­ντας 650 χλμ. Ε­ντός του Ι­τα­λι­κού ε­δά­φους και φθά­νο­ντας στο Σπο­λέ­το την 26^η Αυ­γού­στου, ό­που και στρα­το­πέ­δευ­σε.

Την 5^η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α με­ταστάθ­μευ­σε στην πε­ριο­χή Σά­ντα Μα­ρί­α-Πιε­τρα­φί­τα ό­που και ε­τέ­θη υ­πό τις διατα­γές της 5^ης Κα­να­δι­κής Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νης Με­ραρ­χί­ας, ως ε­φε­δρεί­α αυ­τής.

Στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 αρ­χί­ζει η συμ­με­το­χή της Ελ­λη­νι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας στις ε­πι­χει­ρή­σεις.

Τη νύ­χτα της 8^ης προς 9^η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α α­ντι­κα­τέ­στη­σε την ευ­ρι­σκό­με­νη στην πρώτη γραμ­μή 3^η Κα­να­δι­κή Τα­ξιαρ­χί­α α­να­λαμβά­νο­ντας την α­μυ­ντι­κή α­πο­στο­λή της.

Σταθ­μός Διοι­κή­σε­ως της Τα­ξιαρ­χί­ας ο­ρί­στη­κε η πε­ριο­χή του Ρι­τσιό­νε.

Τη νύ­χτα της 14^ης προς 15^η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 και ώ­ρα 02.00, άρ­χι­σε η γε­νι­κή ε­πί­θε­ση της Τα­ξιαρ­χί­ας με την υ­πο­στή­ρι­ξη του 3^ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­δινού Πυ­ρο­βο­λι­κού και όλ­μων, δια τριών Ταγ­μά­των της, ε­πί τριών κα­τευ­θύν­σε­ων με:

το 1^ο Τάγ­μα Μο­ναλ­ντί­νι, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Κα­ρα­βί­α Ιω­άν­νη,

το 2^ο Τάγ­μα Μο­νι­τσέ­λι, με Δκτή τον Ταγ­ματάρ­χη Τζα­νε­τή Σο­φο­κλή,

το 3^ο Τάγ­μα Μπα­τά­ρια, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Λου­τε­ρά­κη Αν­δρέ­α,

τα ο­ποί­α πα­ρά την πεί­σμο­να Γερ­μα­νική α­ντί­στα­ση κα­τέ­λα­βαν τους α­ντι­κει­με­νι­κούς σκο­πούς που εί­χαν κα­θο­ρι­στεί α­πό την 5^η Κα­να­δι­κή Μεραρχί­α.

Στις 21 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 2^ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Τζα­νε­τής Σο­φο­κλής) με το πρώ­το φως την 06.45 ώ­ρα έ­φθα­σε ε­πί του πο­τα­μού Α­ού­ζα και ε­ξουδε­τέ­ρω­σε το­πι­κές νη­σί­δες α­ντί­στα­σης που εί­χαν α­φή­σει οι Γερ­μα­νοί προς παρα­πλά­νη­ση των συμ­μά­χων και ε­πι­βρά­δυν­ση της προ­ε­λά­σε­ώς τους.

Α­πό τη θέ­ση αυ­τή το Τάγ­μα α­νέ­φε­ρε την κα­τά­στα­ση στην Τα­ξιαρ­χί­α και ο Δκτής της Τα­ξιαρ­χί­ας Σχης Τσα­κα­λώ­τος διέ­ταξε α­μέ­σως το 3^ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Λου­τε­ρά­κης Αν­δρέ­ας) να προ­ω­θη­θεί τα­χέ­ως προς το κέ­ντρο της πό­λης. Έ­τσι, το 3^ο Τάγ­μα προ­ω­θή­θη­κε προς το κέ­ντρο της πό­λης και κα­τέλα­βε το δυ­τι­κό τμή­μα αυ­τής.

Την 07.45 ώ­ρα ο Δή­μαρ­χος της πό­λης πα­ρέ­δω­σε το Ρί­μι­νι στο 3^ο Τάγ­μα με ε­πί­ση­μο πρω­τό­κολ­λο που συ­ντά­χθη­κε στην Ελ­λη­νι­κή, Ι­τα­λι­κή και Αγ­γλι­κή γλώσ­σα.

Το πρω­τό­κολ­λο πα­ρά­δο­σης έ­λε­γε τα ε­ξής:

«Εν Σά­ντα Μα­ρί­α σή­με­ρον την 21^η του μη­νός Σε­πτεμ­βρί­ου, η­μέ­ρα της ε­βδο­μά­δος Πέ­μπτη του 1944 και ώ­ραν 07.30, η κά­τω­θι υ­πο­γεγραμ­μέ­νη ε­πι­τρο­πή α­πο­τε­λού­με­νη εκ των Μπορ­τό­νι Γκο­μπέ­ριο ως Προ­έ­δρου, Μπορ­τό­νι Ρο­μί­λο και Ντελ Πρά­το Μπά­ντζιο ως με­λών, α­πά­ντων με­λών του α­ντιφα­σι­στι­κού κόμ­μα­τος α­πε­λευ­θέ­ρω­σης της Πό­λε­ως, πα­ρου­σια­σθέ­ντες εις τας προ­πο­ρευο­μέ­νας Ελ­λη­νι­κάς δυ­νά­μεις, ή­τοι εις τον Διοι­κη­τήν 2^ου Λό­χου/ 3^ου Τάγ­μα­τος της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Λο­χα­γόν Α­πο­στο­λά­κη Μι­χα­ήλ πα­ραδί­δο­μεν την πό­λιν του Ρί­μι­νι ά­νευ ό­ρων εις τας Ελ­λη­νι­κάς Δυ­νά­μεις. Στις Ελλη­νι­κές Δυ­νά­μεις ε­πα­φί­ε­ται εν λευ­κώ η τή­ρη­σης της τά­ξε­ως και η προ­στα­σί­α του πλη­θυ­σμού».

Έ­τσι α­πό την 09.00 ώ­ρα της 21^ης Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Ελ­λη­νι­κή ση­μαί­α κυ­μα­τί­ζει στο Δη­μαρ­χεί­ο, και ο­λό­κλη­ρη η πό­λη του Ρίμι­νι βρί­σκε­ται στα χέ­ρια της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας.

Την ί­δια η­μέ­ρα, και πε­ρί ώ­ρα 18.00 στην πλα­τεί­α της πό­λε­ως Ρί­μι­νι έ­γι­νε ε­πίση­μη τε­λε­τή, με την πα­ρου­σί­α α­ντι­προ­σω­πειών των Μο­νά­δων της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, των Κα­να­δι­κών και Νε­ο­ζη­λαν­δι­κών Μο­νά­δων, για να α­πο­δο­θούν τι­μές στην πο­λε­μι­κή ση­μαί­α του 2^ου Τάγ­μα­τος που πρώ­το ει­σήλ­θε στο «Ρίμι­νι».

Στις 27 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 1^ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Κα­ρα­βί­ας Ιω­άν­νης), α­φού α­ντι­κα­τέ­στη­σε το 25^ο Νε­ο­ζη­λαν­δι­κό Τάγ­μα, που εί­χε κα­θη­λω­θεί μπρο­στά στον ι­στο­ρι­κό πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να, την 06.30 ώ­ρα επε­τέ­θη στους Γερ­μα­νούς και έ­πει­τα α­πό σκλη­ρή μά­χη τους α­νά­γκα­σε να υ­πο­χωρή­σουν, πέ­ρα­σε αιφ­νι­δια­στι­κά τον πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να και προ­ή­λα­σε 8 χλμ. βο­ρεί­ως αυ­τού κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την πό­λη Μπε­λά­ρια πε­ρί το τέ­λος της η­μέ­ρας. Το πέ­ρα­σμα του Ρου­βί­κω­να συ­νέ­βαλ­λε α­πο­φα­σι­στικά στην τε­λι­κή νί­κη των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων.

Η 3^η Ελ­λη­νι­κή Τα­ξιαρ­χί­α με την κα­τά­λη­ψη της πό­λε­ως Ρί­μι­νι και τη διά­βα­ση του πο­τα­μού Ρου­βί­κω­να με­τέ­φε­ρε την Ελλη­νι­κή δό­ξα του Ελ Α­λα­μέ­ιν, της Τύ­νι­δας και του Αι­γαί­ου και εις το Ι­τα­λι­κό Μέ­τω­πο γρά­φο­ντας νέ­ες σε­λί­δες δό­ξας στην πο­λε­μι­κή Ι­στο­ρί­α του Έ­θνους μας κα­τά τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Οι ε­πί 44 η­μέ­ρες σκλη­ροί πο­λε­μι­κοί α­γώ­νες της Τα­ξιαρ­χί­ας στο Ι­τα­λι­κό έ­δα­φος εί­χαν ως α­ντί­τι­μο τη θυ­σί­α 146 νε­κρών α­ξιω­μα­τι­κών και ο­πλι­τών και 310 τραυ­μα­τιών.

116 εκ των νε­κρών Η­ρώ­ων της Τα­ξιαρ­χί­ας ε­ντα­φιά­στη­καν και ανα­παύ­ο­νται στην φι­λό­ξε­νη Ι­τα­λι­κή γη του Ελ­λη­νι­κού αυ­τού Κοι­μη­τη­ρί­ου του Ρι­τσιό­νε στο ο­ποί­ο βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα.

Την 6^η προς 7^η Νο­εμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α, α­φού ε­πι­βι­βά­στη­κε στο α­τμό­πλοιο [Αλ­κα­ντά­ρα], α­πό το λι­μά­νι του Τά­ρα­ντα και με τη συ­νο­δεί­α του Α­ντι­τορ­πι­λι­κού [Πίν­δος], ε­πέ­στρε­ψε στην Ελ­λά­δα έ­πει­τα α­πό την ε­πι­τυ­χη­μέ­νη συμ­με­το­χή της στο πλευ­ρό των συμ­μά­χων στις πο­λε­μι­κές ε­πιχει­ρή­σεις του Ι­τα­λι­κού με­τώ­που.

Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της Τα­ξιαρ­χί­ας, δια­βά­ζο­ντας την Ημε­ρή­σια Δγή του α­εί­μνη­στου Δκτού της 3^ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Σχη Τσα­κα­λώ­του Θρα­συ­βού­λου, που α­να­γνώ­σθη­κε στις 19 Ο­κτω­βρί­ου 1944, σε ει­δι­κή τε­λε­τή που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο νε­κρο­τα­φεί­ο του Ρι­τσιό­νε για να τι­μη­θούν οι Έλ­λη­νες νε­κροί που έ­πε­σαν στο πε­δί­ο της μά­χης και της τι­μής, μέ­νουν α­νε­ξί­τη­λες στη μνή­μη μου οι πα­ρα­κά­τω φρά­σεις, που δια­τυ­πώ­θηκαν ως υ­πό­σχε­ση:

«Ορ­κι­ζό­με­θα ό­τι η αυ­το­θυ­σί­α σας θα εί­ναι πα­ρά­δειγ­μα για τον μέλ­λο­ντα α­γώ­να. Α­θά­να­τοι νε­κροί σε λί­γο σας α­φή­νο­μεν. Σας α­φήνο­μεν, μα δεν θα εί­σθε μα­κριά μας. Σας υ­πο­σχό­με­θα, ό­τι θα εί­σθε πά­ντα στη μνή­μη μας, θα α­πο­τε­λεί­τε το πα­ρά­δειγ­μα των Δι­μοι­ριών σας, των Λό­χων σας, της Τα­ξιαρ­χί­ας σας στον δρό­μο που ε­χά­ρα­ξε πρώ­τα το δι­κό σας αίμα».

Η υ­πό­σχε­ση ε­κεί­νη, δια­πι­στώ­νεται σή­με­ρα ό­τι τη­ρεί­ται α­πα­ρέ­γκλι­τα και α­πο­δει­κνύ­ε­ται με την πα­ρου­σί­α όλων μας ε­δώ στο ε­τή­σιο Ιε­ρό προ­σκύ­νη­μα προς τι­μήν των η­ρω­ι­κώς πε­σό­ντων Αξιω­μα­τι­κών και Ο­πλι­τών της Τα­ξιαρ­χί­ας.

Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες, έ­χο­ντας την τι­μή να εί­μαι σή­με­ρα Δκτής της 3^ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι» νιώ­θω υπε­ρή­φα­νος, ό­πως το ί­διο υ­πε­ρή­φα­νο νιώ­θει και ό­λο το προ­σω­πι­κό που υ­πη­ρετεί στην Τα­ξιαρ­χί­α.

Πα­ράλ­λη­λα ό­μως, αι­σθα­νό­μα­στε βα­ριά την ευ­θύ­νη και το χρέ­ος που φέ­ρου­με ό­λοι μας έ­να­ντι της ι­στο­ρί­ας, της δό­ξας και της θυ­σί­ας που μας κλη­ρο­δό­τησε η 3^η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α.

Συ­σπει­ρω­μέ­νοι ό­λοι μας, κά­τω α­πό την έν­δο­ξη και τι­μη­μέ­νη με Α­ρι­στεί­α Ανδρεί­ας πο­λε­μι­κή ση­μαί­α μας, με ο­δη­γό το δι­κό σας πα­ρά­δειγ­μα και ό­λων ε­κείνων που .έ­πε­σαν υ­πε­ρα­σπί­ζο­ντάς την, σας δια­βε­βαιώ­νου­με ό­τι θα κρα­τή­σου­με ψη­λά το λά­βα­ρο της τι­μής και της ευ­θύ­νης, και αν χρεια­στεί, θα βα­δί­σου­με στα δι­κά σας χνά­ρια υ­πε­ρα­σπι­ζό­με­νοι το Ελ­λη­νι­κό έ­δα­φος στην ευαί­σθη­τη περιο­χή του Έ­βρου, που η πα­τρί­δα μάς έ­χει ε­μπι­στευ­τεί.

Αιώ­νια να εί­ναι η μνή­μη στους Α­θά­να­τους νε­κρούς της 3^ης Ελλη­νι­κής Ορεινής Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι»!

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον Patriot feeling.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

65 χρόνια ἀπὸ τὴν μάχη τοῦ Ρίμινι

Εξηνταπέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα (21-9-2009) από τη μάχη του Ρίμινι, όπου η ΙΙΙ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία ΕΟΤ έγραψε μια ακόμη σελίδα δόξας στην πλούσια ιστορία του Ελληνικού Έθνους.

Παρακάτω παρατίθεται περιληπτικά ένα σύντομο ιστορικό για τη συγκρότηση και τη δράση της ΙΙΙ ΕΟΤ μέχρι και τη μάχη του Ρίμινι, όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας.


Συγκρότηση της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας

Μετά την καταστολή του στασιαστικού κινήματος της 6ης Απριλίου 1944, τη διάλυση των μονάδων που αναμίχθηκαν σε αυτό, τον αφοπλισμό των ανδρών τους και τη μεταφορά τους σε διάφορα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, άρχισαν έντονες ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως προς το Γενικό Στρατηγείο Δυνάμεων Μέσης Ανατολής (ΓΣΔΜΑ), για την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού Μέσης Ανατολής και τη συγκρότηση νέων μονάδων, ικανών να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στα διάφορα μέτωπα.

Οι συνεννοήσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως με το ΓΣΔΜΑ κατέληξαν στην απόφαση να συγκροτηθεί από επιλεγμένους αξιωματικούς και οπλίτες των μονάδων που διαλύθηκαν ή από μονάδες που δεν είχαν λάβει μέρος στο στασιαστικό κίνημα της 6ης Απριλίου, με βάση αυτές της II Ταξιαρχίας, μια νέα ταξιαρχία ορεινής συνθέσεως. Το σχετικό έγγραφο του ΓΣΔΜΑ εκδόθηκε στις 31 Μαΐου 1944 και αμέσως προχώρησε, με την εποπτεία της 9ης Βρετανικής Στρατιάς, η συγκρότηση της νέας ταξιαρχίας, με την επωνυμία "III Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία" (III EOT). Ως χώρος συγκροτήσεως της Ταξιαρχίας ορίσθηκε το Στρατόπεδο Ινσαρίγιε του Λιβάνου και πρώτος διοικητής αυτής ο Συνταγματάρχης Πεζικού Τσακαλώτος Θρασύβουλος.

Η συγκρότηση και επάνδρωση της ολοκληρώθηκε στις 19 Ιουνίου, οπότε η Ταξιαρχία μεταφέρθηκε στην Τρίπολη του Λιβάνου, στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Ορεινού Αγώνα (ΚΕΟΑ), για σύντομη εκπαίδευση σε αντικείμενα ορεινού αγώνα και προετοιμασία της με προοπτική τη συμμετοχή της στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στην Ιταλία. Η εκπαίδευση και η συμπλήρωση της στην εμπόλεμη σύνθεση ολοκληρώθηκαν στις 28 Ιουλίου 1944.

Η Μεταφορά της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στην Ιταλία

Από τις 28 Ιουλίου 1944, σύμφωνα με διαταγή του ΓΣΔΜΑ, άρχισε η προώθηση του υλικού της Ταξιαρχίας στο λιμένα της Βηρυτού, για τη φόρτωση του σε πλοία. Το προσωπικό της άρχισε να μεταφέρεται σιδηροδρομικώς, από το πρωί της 4ης Αυγούστου, στο λιμένα της Χάιφα.

Η μετακίνηση της Ταξιαρχίας έγινε από το ολλανδικό υπερωκεάνιο "Ρουίς", το οποίο απέπλευσε από το λιμένα της Χάιφας στις 04:45 της 7ης του μηνός, με προορισμό τον Τάραντα της Ιταλίας, όπου έφτασε το πρωί της 11ης Αυγούστου 1944.

Κατόπιν μετακινήθηκε στην περιοχή του Σπολέτο, και τέθηκε τακτικώς υπό τις διαταγές της 2ης Νεοζηλανδικής Μεραρχίας του Στρατηγού Weir (Γουέιρ). Στις 28 Αυγούστου, αφού ενισχύθηκε με τρεις ουλαμούς Μεταφορών από τη Μεραρχία διατάχθηκε απ' αυτή να προωθηθεί στη ζώνη των πρόσω.

Η Είσοδος της III Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας στον Αγώνα

Στις 3 Σεπτεμβρίου, η III EOT άλλαξε τακτική υπαγωγή, τέθηκε υπό τις διαταγές της 5ης Καναδικής Μεραρχίας ως εφεδρική της και διατάχθηκε να μετακινηθεί στην περιοχή της Σάντα Μαρία Πιετραφίττα, οκτώ χιλιόμετρα από τη γραμμή του μετώπου.

Το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου ο Διοικητής της Ταξιαρχίας κλήθηκε στο Στρατηγείο της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, προκειμένου να ενημερωθεί για την τακτική κατάσταση και την αποστολή του. Σύμφωνα με αυτή, η Ταξιαρχία έπρεπε να κινηθεί τη νύχτα 8/9 Σεπτεμβρίου και να αντικαταστήσει την 3η Καναδική Ταξιαρχία, που είχε εγκατασταθεί αμυντικώς βορειοδυτικά της πόλεως Καττόλικα. Αποστολή της ήταν να καλύπτει το δεξιό πλευρό της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, κατά την επίθεση που σχεδιαζόταν να ενεργήσει η τελευταία προς την κατεύθυνση του Ρίμινι.

Η Μάχη του Ρίμινι (14-21 Σεπ. 1944)

Τη νύχτα 13/14 Σεπτεμβρίου, η 1η Καναδική Μεραρχία συγκεντρώθηκε στην περιοχή νότια του ποταμού Μαράνο, για να επιτεθεί στις 06:30 της 14ης Σεπτεμβρίου. Η III EOT διατάχθηκε να ενεργήσει νυχτερινή επίθεση στις 02:00 της ίδιας ημέρας, σε συνδυασμό με την 3η Καναδική Ταξιαρχία, η οποία θα ενεργούσε στο αριστερό πλευρό της. Η κίνηση των τμημάτων της Ταξιαρχίας για την κατάληψη της βάσεως εξορμήσεως άρχισε τις τελευταίες νυχτερινές ώρες 13/14 Σεπτεμβρίου.

Η επίθεση της Ταξιαρχίας άρχισε στις 16:00 της 20ής Σεπτεμβρίου με το Ι Τάγμα μετά από δεκάλεπτο βομβαρδισμό πυροβολικού. Με την υποστήριξη των αρμάτων μάχης και με σκληρό αγώνα κατέλαβε τη Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε. Ακολούθησε στις 16:30 η επίθεση του II Τάγματος με την υποστήριξη πυροβολικού και αρμάτων μάχης. Το Τάγμα, πολεμώντας ηρωικά, ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις στον τομέα του και στις 2000 προωθήθηκε 1.200 μέτρα νοτιοανατολικά του Ρίμινι, καταλαμβάνοντας τον πρώτο αντικειμενικό σκοπό της ημέρας αυτής.

Το Ρίμινι έπεσε τελικά στις 09:00 της 21ης Σεπτεμβρίου 1944. Η κατάληψη του ήταν το έπαθλο δεκαπενθήμερου αγώνα της III EOT εναντίον εχθρού που είχε ισχυρή αμυντική οργάνωση και έδωσε σκληρή μάχη από σπίτι σε σπίτι και από πολυβολείο σε πολυβολείο διεκδικώντας με πείσμα το έδαφος.

Τις απογευματινές ώρες της 21ης Σεπτεμβρίου έγινε στην πλατεία της πόλεως τελετή, με την παρουσία αντιπροσωπειών των μονάδων της Ελληνικής Ταξιαρχίας και των καναδικών και νεοζηλανδικών μονάδων, για να αποδοθούν τιμές στην πολεμική σημαία του II Τάγματος, που πρώτο εισήλθε στο Ρίμινι. Από το γεγονός αυτό, η ΙΙΙ ΕΟΤ ονομάστηκε έκτοτε «Ταξιαρχία Ρίμινι».

Ο Διοικητής των Συμμαχικών Στρατευμάτων Στρατηγός Αλεξάντερ σε έκθεση του με τον τίτλο "Οι Σύμμαχοι Στρατοί στην Ιταλία από τις 3 Σεπτεμβρίου 1943 μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου 1944" σημειώνει για τη δράση της III EOT τα εξής: "Στις 20 Σεπτεμβρίου, έπειτα από πάλη χωρίς ελπίδα, εκκαθαρίσθηκε το Σαν Φορτουνάτο και στη διάρκεια της νύχτας οι Έλληνες, υπό τη διοίκηση της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, εισήλθαν στο Ρίμινι. Ήμουνα ευτυχής, γιατί η επιτυχία αυτή είχε τόσο έγκαιρα λαμπρύνει τα πεπρωμένα της ηρωικής αυτής χώρας, που ήταν η μόνη μαχόμενη σύμμαχος στο πλευρό μας σε στιγμές ζοφερές και γιατί μία νέα νίκη στην Ιταλία είχε προστεθεί στη δόξα που αποκτήθηκε στα βουνά της Αλβανίας".

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα Ναυτεμπορική, 21-9-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Μουσεῖον Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως «Ναπολέων Ζέρβας»

ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το βιβλίο του γνωστού ιστορικού συγγραφέα

Κωνσταντίνου Ιωάννου

«ΠΩΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ»

(Τέταρτη έκδοση)

Με προσθήκη τριών ενθέτων με αποσπάσματα από τα πολεμικά γερμανικά αρχεία και απόσπασμα πολεμικού ημερολογίου της γερμανικής μεραρχίας Edelweis, με τα οποία από γερμανικής πλέον πλευράς αποκαθίσταται η ιστορική αλήθεια των γεγονότων της αντίστασης, θέτοντας τέρμα στους ανιστόρητους ισχυρισμούς των παραχαρακτών της Iστορίας,

Διατίθεται δωρεάν από το Μουσείο ΖΕΡΒΑ (Καλλέργη 9, Αθήνα) κάθε Τετάρτη 16:00-19:00 και Σάββατο- Κυριακή 10:00-13:00. Τηλ. 210 5229562

Εκ του Μουσείου

Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ἰούλιος 1943: Οἱ ἀντάρτες τοῦ ΕΔΕΣ καθηλώνουν 24 γερμανικὲς καὶ ἰταλικὲς μεραρχίες

ΖΕΡΒΑΣ ΚΑΙ ΕΔΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΒΓΑ ΚΑΙ ΔΕΣ...

4 Ιουλίου 1943: Εκτεταμένες επιχειρήσεις του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ)"Δύναμη 5.000 Ελλήνων ανταρτών του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ), συμμετέχοντας στο σχέδιο παραπλάνησης των δυνάμεων του Άξονα ως προς την περιοχή απόβασης των Συμμάχων (συμμαχική επιχείρηση "Τα ζώα"), αρχίζουν εκτεταμένες επιχειρήσεις εναντίον των δυνάμεων κατοχής, που κατά διαστήματα διαρκούν ως το τέλος Ιουλίου 1943. Η σφοδρότητα των επιθέσεων των Ελλήνων ανταρτών συντελεί στην πλήρη επιτυχία του σχεδίου, με αποτέλεσμα την καθήλωση των δυνάμεων του Άξονα στην Ελλάδα (10 γερμανικές και 10 ιταλικές μεραρχίες) και, επιπλέον, την προώθηση προς τον ελληνικό χώρο δύο ακόμη γερμανικών τεθωρακισμένων μεραρχιών." (Γενικό Επιτελείο Στρατού)

Δύο μέρες μετά την έναρξη των επιχειρήσεων στις 6 Ιουλίου του 43 ένοπλα τμήματα του ΕΔΕΣ εμπλέκονται και διεξάγουν μεγάλη νικηφόρο μάχη εναντίον ισχυρών τμημάτων αλπινιστών στην Μηλιά Ηπείρου. Αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων του ΕΔΕΣ ήταν να θεωρήσουν οι Γερμανοί την Ελλάδα πιθανό στόχο συμμαχικής απόβασης, απασχολώντας σημαντικό αριθμό δυνάμεων στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο και αποδυναμώνοντας τα λοιπά μέτωπα. Ο Ναπολέων Ζέρβας και οι Έλληνες Αντάρτες του, συμβάλουν αποφασιστικά στο αποτέλεσμα του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Τιμή και αναγνώριση τους στην σημερινή Ελλάδα, βρίσκεται σε απόλυτη ανακολουθία με το μέγεθος του κατορθώματος τους, για πολιτικούς λόγους.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 4-7-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

24 Φεβ. 1943: Διαδηλώσεις ἐνάντια στὴν πολιτικὴ ἐπιστράτευση

Στις 24/02/1943, αυθόρμητα χιλιάδες Έλληνες ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας για να εναντιωθούν στην πολιτική επιστράτευση, η οποία είχε προαναγγελθεί την προηγούμενη μέρα στη κατοχική εφημερίδα «Γερμανικά Νέα», κατόπιν διαταγής του Στρατηγού Σπάιντελ. Οι Γερμανοί σκόπευαν να στείλουν τους Έλληνες στη Γερμανία και πέριξ της Μεσογείου για καταναγκαστική εργασία σε στρατιωτικά έργα και τη πολεμική βιομηχανία. Η αντίδραση των Ελλήνων ήταν ακαριαία. Χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους της Αθήνας με σύνθημα «Κάτω η επιστράτευση» και τον Εθνικό Ύμνο να δονεί το κέντρο, διασπά τον αστυνομικό κλοιό, επιτίθεται στη Βουλή και καταστρέφει το γραφείο του κατοχικού Πρωθυπουργού. Μία άλλη ομάδα Ελλήνων πατριωτών υπερφαλαγγίζει τους Ιταλούς καραμπινιέρους και πυρπολεί το κατοχικό Υπουργείο Εργασίας (Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα). Από τις συγκρούσεις σκοτώνονται 3 Έλληνες πατριώτες και 30 τραυματίζονται σοβαρά. Τέσσερις ημέρες αργότερα, οργανωμένα, δημόσιοι υπάλληλοι, μαθητές και φοιτητές πρωτοστατούν και μετατρέπουν μαζί με τον αθηναϊκό λαό σε μεγάλη αντικατοχική διαδήλωση την κηδεία του Εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά. Στις 5 Μαρτίου 1943, συγκροτείται κατά της πολιτικής επιστράτευσης, μεγάλη διαδήλωση με επικοινωνιακό πρωταγωνιστή την παράνομη εθνικιστική εφημερίδα «ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΙΜΑ». Από το φύλλο της 15/03/1943, διαβάζουμε:

«… Την πρωΐαν της ημέρας εκείνης (5/3/1943) εσημειώθησαν μεγάλαι συγκεντρώσεις εις τα κεντρικώτερα σημεία της πόλεως. Αι συγκεντρώσεις μετετρέποντο εις διαδηλώσεις, αίτινες διά της συνεχούς ενώσεως των διαφόρων ομάδων απετελούν έναν αφαντάστως ορμητικόν χείμαρρον, έτοιμον εν κυριολεξία να παρασύρη κάθε ίχνος των βαρβάρων… Μία των μεγαλυτέρων διαδηλώσεων διήλθε προ του Δημαρχειακού Μεγάρου, όπου ο παριστάνων τον δήμαρχον κύναιδος ετόλμησε να εξέλθη εις τον εξώστην δια να… καθησυχάση τα πλήθη. Από τα στόματα των χιλιάδων διαδηλωτών διατηρούντων όλον το αθηναϊκόν χιούμορ των ηκούσθη η σύστασις: Μέσα αδελφή! Και η Αγγέλα έσπευσεν να εισέλθη…».

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 24-2-1943.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας