Ἡ ἐξέγερση τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων τοῦ Ἄουσβιτς

ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ
ΑΑ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 18746/93
Δ/ση Βασ Γεωργίου 22 τκ 11635
ΤΗΛ 6937274563

Αθήνα 7/10/2009

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Η εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων της 7 Οκτωβρίου 1944

Αγαπητοί φίλοι

Στις 7 Οκτωβρίου 1944 είναι μία ιστορική επέτειος ενός γεγονότος στο οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί η αρμόζουσα σημασία.

Πρόκειται για την εξέγερση 300 Ελλήνων εβραίων στο Άουσβιτς της Πολωνίας η οποία έγινε στις 7 Οκτωβρίου 1944 οι οποίοι με αυταπάρνηση προτίμησαν να επαναστατήσουν κατά των Γερμανών και να χάσουν την ζωή τους νοιώθοντας έστω και για λίγες στιγμές ελεύθεροι.

Έτσι έγραψαν μία ακόμη χρυσή σελίδα στην Ελληνική ιστορία. Είναι η μοναδική περίπτωση στον κόσμο όπου κατάδικοι σε θάνατο επαναστατούν και έρχονται στήθος με στήθος με τους κατακτητές τους με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι.

Σε όλη τους την ιστορική διαδρομή οι Έλληνες είχαν σαν βαθύτερο πιστεύω το «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ». Οι Έλληνες εβραίοι βίωσαν και έζησαν την ανάγκη να κάτω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και εξευτελισμού να προβούν σε τέτοιες πράξεις που να αντιστρέφουν το θαυμάσιο νόημα του ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ και με τις πράξεις τους να το κάνουν ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Η ιστορία της εξέγερσης ξεχάστηκε με τον καιρό δεδομένου ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν επέζησαν και πήραν τις καταθέσεις τους στον τάφο τους, αλλά επειδή για αυτούς τάφος δεν υπάρχει, το μυστικό τους το πήραν στους ουρανούς μαζί με τους καπνούς των κρεματορίων .

Ο Σύλλογος ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ αισθάνεται βαθειά την υποχρέωση σήμερα μετά εξήντα πέντε χρόνια να αποτίσει φόρο τιμής στους ανθρώπους αυτούς που δεν ήταν άλλοι από τα αδέλφια μας και τους γονείς μας οι οποίοι δεν χάθηκαν άβουλα και μοιρολατρικά, αλλά χάριν της αγάπης και του σεβασμού προς την οικογένεια γι αυτό και ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες ομαδικώς, κάτω από την άνανδρη εξαπάτηση των κατά σύστημα ψεμάτων των Γερμανών .

Αλλά, και όπου υπήρχε η δυνατότης, αντέδρασαν.

Ακόμη και με τον πιο βίαιο τρόπο και χάθηκαν, μη υπολογίζοντας ακόμη και την ζωή τους.

Αποκορύφωμα της αντίδρασης αυτής είναι η Εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων οι όποιοι βρήκαν το θάρρος και την δύναμη να αντισταθούν στους καταπιεστές τους σ αυτόν τον τόπο που βρίσκεται σε έναν άλλο πλανήτη που λέγεται Άουσβιτς᾿

Ακόμη αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε ότι Τα παιδιά όλου του κόσμου που σκοτώνονται στον πόλεμο είτε αυτά είναι εβραιόπουλα είτε είναι αραβόπουλα είτε λευκά η μαύρα η οτιδήποτε άλλο, «ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ» γι αυτό εμείς που ζήσαμε τον όλεθρο του Β' Παγκοσμίου πολέμου οφείλουμε να αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο.

Ο Πρόεδρος
Μάριος Σούσης

Η Γενική Γραμματεύς
Άννα Καμπελή


Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον christianna loupa journey to ithaca, 10-10-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ὁ Ἕλληνας «μονομάχος» τοῦ Ἄουσβιτς

Οι Γερμανοί έστηναν αγώνες μεταξύ των κρατουμένων. Ο νικητής ανταμειβόταν με ένα καρβέλι ψωμί και... τη ζωή του.
Ο Σαλάμο Αρούχ από τη Θεσσαλονίκη επιβίωσε χάρη στην πυγμαχία.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ:
ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ
Σάββατο 9 Μαΐου 2009

Στο στρατόπεδο του Άουσβιτς δύο φορές την εβδομάδα οι ναζί έστηναν το «Κολοσσαίο». Ένα ρινγκ πυγμαχίας μεταξύ των κρατουμένων δίπλα στον θάλαμο αερίων. Οι κανόνες απλοί, σαν της ρωμαϊκής αρένας. Ο αγώνας κρατούσε έως ότου ένας από τους δύο αντιπάλους πέσει κάτω αιμόφυρτος και αδύναμος να σταθεί στα πόδια του.

O νικητής κέρδιζε τη ζωή του μέχρι τον επόμενο αγώνα. Ο ηττημένος κατέληγε στο κρεματόριο. Ο Σαλάμο Αρούχ ήταν ο Έλληνας πρωταθλητής μέσων βαρών και βαλκανιονίκης μέχρι που ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι επόμενοι αγώνες που έδωσε ήταν στο ρινγκ του Άουσβιτς. Όλοι νικηφόροι. Πριν από λίγες ημέρες ο «πρωταθλητής» του Άουσβιτς έχασε τον πρώτο του αγώνα.

Ο Σαλάμο Αρούχ γεννήθηκε την Πρωτοχρονιά του 1923 στη Θεσσαλονίκη. Μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Αβραάμ, ο νεαρός Εβραίος δούλευε ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ενώ περιστασιακά προσπαθούσε να ενισχύσει το οικογενειακό εισόδημα δουλεύοντας και ως ψαράς. Ο πατέρας του, λάτρης της πυγμαχίας, είδε πως ο μικρός είχε όλα τα προσόντα να διαπρέψει στο μποξ και με κάθε τρόπο τον ενθάρρυνε να ανέβει στο ρινγκ. Από τα 14.

Σε ηλικία 14 χρόνων, ο Αρούχ έδωσε τον πρώτο του αγώνα κερδίζοντας με νοκ άουτ τον αντίπαλό του. Ακολούθησαν 23 ακόμη νίκες, οι περισσότερες με νοκ άουτ. Ο Αρούχ σιγά σιγά άρχισε να γίνεται ένα σημαντικό όνομα της ελληνικής πυγμαχίας και οι ειδικοί της εποχής του έδωσαν το προσωνύμιο «ο χορευτής» λόγω των κινήσεών του πάνω στο ρινγκ.

Στα 17 του ανήκε στο δυναμικό της εθνικής ομάδας έχοντας κερδίσει τον τίτλο των μέσων βαρών στην Ελλάδα αλλά και το μετάλλιο του βαλκανιονίκη και προετοιμάζονταν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Η έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου βρήκε τον Αρούχ στον Στρατό και στη συνέχεια βρέθηκε και πάλι στη Θεσσαλονίκη μαζί με την οικογένειά του. Στις 15 Μαρτίου 1943 όλη η οικογένεια Αρούχ, μαζί με χιλιάδες άλλους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, εστάλη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

«Όταν φθάσαμε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, ένας Γερμανός αξιωματικός που μας υποδέχτηκε ρώτησε ποιοι από εμάς ξέρουν να πυγμαχούν. Εγώ ήμουν τόσο κουρασμένος από το ταξίδι και εξαντλημένος από την πείνα που δίστασα να εμφανιστώ. Όμως φίλοι από τη Θεσσαλονίκη που γνώριζαν τις επιδόσεις μου με έσπρωξαν μπροστά στη γραμμή», περιέγραφε ο Σαλάμο Αρούχ στον Γουίλιαμ Νταφόε, ο οποίος τον υποδύθηκε το 1989 στη χολιγουντιανή μεταφορά της ζωής του στην ταινία «Ο θρίαμβος του πνεύματος».

Η ταινία

Για τις ανάγκες της ταινίας, ο Αρούχ χρειάστηκε να βρεθεί για 3 μήνες στο Άουσβιτς ξαναζώντας νοερά, όπως ο ίδιος έλεγε, όσα πέρασε στα δύο χρόνια εγκλεισμού του στο στρατόπεδο του θανάτου.

Μία από τις «απολαύσεις» των ναζί ήταν οι πυγμαχικοί αγώνες μεταξύ «μελλοθανάτων» κρατουμένων στα στρατόπεδα εργασίας τους. Κάθε απόγευμα Τετάρτης και Κυριακής εν είδει Κολοσσαίου στηνόταν ρινγκ, όπου οι Γερμανοί στοιχημάτιζαν για τον νικητή.

Το έπαθλο του νικητή ήταν ένα επιπλέον καρβέλι ψωμί την ημέρα του αγώνα, ένα επιπλέον πιάτο σούπας καθημερινά, μια ημέρα ξεκούρασης από την καταναγκαστική εργασία προκειμένου να προπονηθεί και κυρίως το δικαίωμα στη ζωή. Όποιος έχανε στο ρινγκ στη συνέχεια κατέληγε στο κρεματόριο. «Κάθε φορά που ανέβαινα στο ρινγκ, ήξερα πως πάλευα για τη ζωή μου και πως αν ήθελα να βγω ζωντανός από το κολαστήριο, θα έπρεπε να κερδίσω. Ακόμη και όταν γνώριζα πως ο αντίπαλος μου θα ήταν στη συνέχεια νεκρός. Όμως πολύ εύκολα θα μπορούσα να βρεθώ εγώ στη θέση του», περιέγραφε τη ζωή του ο Αρούχ.

Λίγο πριν από τη απελευθέρωση του στρατοπέδου είχε προγραμματιστεί ο αγώνας μεταξύ των δύο καλύτερων φίλων, του Αρούχ και του Ραζόν, οι οποίοι είχαν μείνει αήττητοι. Οι δύο παιδικοί φίλοι απέφυγαν την «αδελφοκτονία» τους, όπως έλεγαν. Αρκετά χρόνια αργότερα όμως, οι δυο τους βρέθηκαν στις δικαστικές αίθουσες, καθώς ο Ραζόν υποστήριξε πως μέρος των όσων περιγραφόταν στην ταινία «ο θρίαμβος του πνεύματος» αφορούσαν τη δική του ζωή.

Αφού έχασε την οικογένειά του στους θαλάμους αερίων και επέστρεψε χωρίς περιουσία πλέον στη Θεσσαλονίκη, ο Αρούχ ρώτησε όταν έφθασαν τα βρετανικά στρατεύματα αν υπήρχαν διαθέσιμοι πυγμάχοι για να δώσει αγώνες επίδειξης. Συνεχίζοντας το σερί των νικών του κέρδισε τα πρώτα του χρήματα και με τη 17χρονη Εβραία από τη Θεσσαλονίκη Μάρθα Γεσιέλ βρέθηκε στο Ισραήλ, όπου και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του μαζί με τα 4 παιδιά τους. Η είδηση του θανάτου του στις 26 Απριλίου προκάλεσε εκ νέου μεγάλη συγκίνηση.

Μοίραζε το ψωμί που κέρδιζε στο ρινγκ

Τη δεύτερη ήδη μέρα του στο Άουσβιτς ο Αρούχ έδωσε την πρώτη του μάχη με αντίπαλο έναν άλλο Εβραίο. «Διαιτητής» του αγώνα ήταν ένας Γερμανός αξιωματικός, ενώ γύρω από το ρινγκ βρισκόταν πλήθος Γερμανών στρατιωτών που στοιχημάτιζαν, φώναζαν, έβριζαν. «Στον τρίτο γύρο έριξα τον αντίπαλό μου με νοκ άουτ», περιέγραφε ο Αρούχ, που όπως είχε παραδεχθεί ποτέ δεν ξέχασε το όνομα του πρώτου αντιπάλου του, του Έλληνα Εβραίου Χαΐμ. Σύμφωνα με τον Αρούχ, την ίδια ημέρα υποχρεώθηκε να δώσει αγώνα και εναντίον ενός Εβραίου από την Τσεχοσλοβακία, ο οποίος ήταν ψηλότερος από αυτόν. Είκοσι λεπτά κράτησε η μάχη μεταξύ των δύο εξαντλημένων ανδρών με νικητή στο τέλος τον Αρούχ.

Γρήγορα ο Αρούχ έγινε ένα από τα φαβορί, πάνω στα οποία στοιχημάτιζαν μεγάλα ποσά οι Γερμανοί αξιωματικοί. Μαζί του στα ρινγκ θριάμβευε και ο φίλος του και συναθλητής του από τη Θεσσαλονίκη Τζάκο Ραζόν. Στις μετέπειτα διηγήσεις τους, και οι δύο υποστήριζαν πως μέρος των επιπλέον τροφίμων που κέρδιζαν με τις μπουνιές τους το μοιράζονταν με τους υπόλοιπους Εβραίους κρατουμένους. Για τον Ραζόν μάλιστα, που δούλευε στα μαγειρεία, υπήρξαν και μετέπειτα αναφορές επιζώντων από το Άουσβιτς πως πολλά βράδια επέστρεφε στον θάλαμο με μια μεγάλη κατσαρόλα σούπας, την οποία μοίραζε στους συγκρατούμενούς του.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα Τὰ Νέα, 9-5-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ἀλβανοὶ ἔσπασαν τὴν μαρμάρινη πλάκα γιὰ τοὺς νεκροὺς στρατιῶτες μας στὸ Ὕψωμα 731

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΝΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΤΟ 40-41

Ορισμένα πράγματα δεν ξεχνιούνται... Και ούτε κάποιοι αλβανοί βεβαίως το ξεχνάνε... όπως δεν ξεχνάνε σε ποιανών το πλευρό πολέμησαν με λύσσα εναντίον της Ελλάδος το 1940 και το 1941. Οι σύμμαχοι των Ιταλών και των Γερμανών ξαναχτύπησαν βεβηλώνοντας το ιστορικό ύψωμα 731 στη Βόρειο ήπειρο. Διαβάστε την καταγγελία του NENA NEWS (North Epirus News Agency)...

Στις γνωστές αρνήσεις της Αλβανίας να δεχθεί την ανέγερση μνημείων για τους έλληνες στρατιώτες και αξιωματικούς που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών του πολέμου 1940 – 41, προστίθεται και ο βανδαλισμός της μικρής αναμνηστικής πλάκας που τοποθέτησαν Θεσσαλοί, συντοπίτες, των νεκρών του περίφημου υψώματος 731, στην περιοχή της Κλεισούρας.Εκεί αποκρούστηκε η αιχμή της μεγάλης ιταλικής «Εαρινής Επίθεσης» την οποία επόπτευε ο ίδιος ο Μπενίτο Μουσολίνι. Το 731 δέχθηκε καταιγιστικό βομβαρδισμό από αέρα και στεριά. Θεωρείται ότι στο 731 έπεσαν οι περισσότερες οβίδες του πολέμου. Το τοπίο άλλαξε, τα δένδρα ξεριζώθηκαν και το ανάγλυφο μεταβλήθηκε καθώς μειώθηκε το ύψος της κορυφής κατά πέντε μέτρα.

Σύμφωνα με τα λόγια του πατρός Νικοδήμου, ιερέα της Ιεράς Μητροπόλεως Αργυροκάστρου, «το 731 αποτελεί τις Θερμοπύλες του Νέου Ελληνισμού. Μόνο που απο το 731 οι Βάρβαροι δεν διάβηκαν στο τέλος». Αν και το ελληνικό κράτος δεν έπραξε το καθήκον του απέναντι στους νέους που θυσίασαν ότι πολυτιμότερο είχαν για την Πατρίδα, αυτό δεν σημαίνει ότι οι ελάχιστοι μνημειακοί χώροι θα βανδαλίζονται και τα ιερά οστά των στρατιωτών μας θα σαπίζουν στις βροχές ή θα γίνονται αντικείμενο εμπορίας. Αυτοί οι οποίοι ισχυρίζονται ότι ήταν «εχθροί» του Άξονα και «σύμμαχοι» των Συμμάχων, ας αφήσουν τουλάχιστον τους νικητές νεκρούς μας, ήσυχους.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 15-10-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ἐλευθερία! 12 Ὀκτωβρίου 1944

ΛΑΪΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ... ΕΙΝΑΙ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1944

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στις 12 Οκτωβρίου 1944 απελευθερώθηκαν η Aθήνα και ο Πειραιάς, μέσα σ' ένα τεράστιο λαϊκό παραλήρημα. Eλληνικές σημαίες και καμπανοκρουσίες πλημμύρισαν την πρωτεύουσα, ενώ πλήθη κόσμου ξεχύθηκαν στους δρόμους και στις πλατείες, πανηγυρίζοντας με ενθουσιασμό. Με ενθουσιασμό έγιναν δεκτά στην πρωτεύουσα τα βρετανικά στρατεύματα ενώ οι εορτασμοί κορυφώθηκαν με την άφιξη του Παπανδρέου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας στις 18 του ίδιου μήνα.

ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΕΨΕΛΝΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟ "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" ΚΑΙ ΑΣ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ ΤΟΥ 1944

Από τις 6:30 το πρωί της Πέμπτης 12/10/1944, ξεκίνησε η αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Αθήνα, ενώ μέχρι τις 8 είχαν απομείνει ελάχιστοι Γερμανοί, οι οποίοι κατέθεσαν... στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.
Ο λαός της Αθήνας, υπό τον ήχο των καμπάνων ξεχύθηκαν στους δρόμους πανηγυρίζοντας την ελευθερία τους, ενώ ένας στρατιώτης χωρίς να του έχει δοθεί εντολή υπέστειλε τη Γερμανική σημαία από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, δίνοντας το έναυσμα για τους πανηγυρισμούς του κόσμου. Χιλιάδες άνθρωποι κρατώντας ελληνικές σημαίες έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη»... (ΙΜΕ)

ΤΡΕΛΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΒΙΝΤΕΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 12-10-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Μισέλληνες βεβήλωσαν ἡρῶον στὴν Θράκη

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΤΟ ΕΒΑΨΑΝ ΜΕ ΜΑΥΡΟ ΣΠΡΕΙ
«Αγνώριστο» το μνημείο στο πάρκο της Περιφέρειας

07-10-2009

Προσπάθησαν να καλύψουν τα ονόματα χριστιανών και μουσουλμάνων πεσόντων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μόλις είχε καθαριστεί πριν ένα μήνα και περηφανευόταν γι' αυτό ο αντιδήμαρχος Κώστας Μιχελής.

Πραγματικά αγνώριστο έγινε το μνημείο στο πάρκο της Περιφέρειας, αφού οι άγνωστοι δράστες χρησιμοποίησαν μεγάλες ποσότητες μαύρου σπρέι για να καλύψουν τα ονόματα των πεσόντων, χριστιανών και μουσουλμάνων, του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η νέα βεβήλωση σημειώθηκε την προηγούμενη εβδομάδα, ενώ και στο παρελθόν άγνωστοι το μουτζούρωσαν ή προκάλεσαν ζημιές, που με πολύ ικανοποίηση είχε αποκαταστήσει και καθαρίσει η δημοτική αρχή, όπως περιχαρής μας είχε ενημερώσει ο αντιδήμαρχος Κώστας Μιχελής.

Το μαρμάρινο ιστορικό ηρώο της πόλης, αληθινό κόσμημα και μνημείο μιας άλλη εποχής, έγινε στόχος των βέβηλων, που μάλλον έγιναν αντιληπτοί και δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το έργο τους, αφού μόνο η δεξιά κολώνα με τα ονόματα καλύφθηκε ολοσχερώς, ενώ η αριστερή έμεινε ημιτελής.

Τα μνημεία είναι προσφιλή πεδία δράσης για όσους δεν μπορούν και κυρίως δεν θέλουν να σεβαστούν γεγονότα και ανθρώπους της ιστορίας, προς τιμήν των οποίων ανεγείρονται αυτά. Αρχές Σεπτεμβρίου είχε καταγράψει ξανά ο «Χ» τα γκράφιτι, τις βρισιές και τα ακαταλαβίστικα σχέδια, που είχαν κάνει άγνωστοι και πάλι στο κεντρικό ηρώο.

Φυσικά τέτοιες πράξεις δεν καταδικάζονται μόνο όταν αφορούν μνημεία, αλλά και γενικότερα δημόσια και δημοτική περιουσία, που η χρήση της ανήκει σε όλους. Πρόσφατο είναι το περιστατικό με τους δύο άνδρες που κατελήφθησαν στην πόλη μας χρησιμοποιώντας μπογιά σε μορφή σπρέι, μαύρου χρώματος, να φτιάχνουν ακανόνιστα σχήματα τύπου γκράφιτι, σε δύο παγκάκια και σε εγκαταστάσεις της Δ.Ε.Η., εντός του δημοτικού πάρκου Κομοτηνής.

Το ηρώο όμως αλήθεια τί τους φταίει. Όταν παππούδες τους έδωσαν την ζωή και το αίμα τους για να ζούμε όλοι εμείς ελεύθερα και δημοκρατικά. Είναι οι πεσόντες στο έπος του 40 στην Αλβανία. Είναι ένα μνημείο της αντίστασης του ελληνικού λαού. Αλήθεια τί τους έφταιγε; Το ερωτηματικό αιωρείται.

Μ.Μ.


Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα Χρόνος, 7-10-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ἐκδηλώσεις μνήμης τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ

Για δυό πολύ σημαντικές εκδηλώσεις μνήμης του Πολεμικού Ναυτικού μας ενημερώνει η επίσημη ιστοσελίδα του. Πιο συγκεκριμένα, την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009 στη Σκιάθο πραγματοποιήθηκαν με ιδιαίτερη λαμπρότητα οι εκδηλώσεις μνήμης της 66ης επετείου από τη βύθιση του ηρωικού «Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ» (Υ-1) ανοικτά της νήσου ανήμερα της εορτής του Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου 1943. Παρόντες στις εκδηλώσεις ήταν ο Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχος Ιωάννης Καραΐσκος ΠΝ καθώς και παλαίμαχοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη δοξολογία στον ιερό ναό Τριών Ιεραρχών εκφωνήθηκε ο πανηγυρικός της ημέρας από το Διοικητή Διοικήσεως Υποβρυχίων, Πλοίαρχο Σ.Δημουλά ΠΝ και στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του ηρωικού Κυβερνήτη του «Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ» Αντιπλοιάρχου Βασίλη Λάσκου ΠΝ (σύνθεση του γλύπτη κ. Μ. Ρεντούμη) από τον Αρχηγό Στόλου Αντιναύαρχο Ιωάννη Καραϊσκο ΠΝ, τον Γενικό Γραμματέα Περιφέρειας Θεσσαλίας κ. Φ. Γκούπα. Στις εορταστικές συμμετείχαν αντιπροσωπείες από το ΤΠΚ ΛΑΣΚΟΣ και το Υ/Β ΠΟΣΕΙΔΩΝ καθώς και από το λαογραφικό σύλλογο Ελευσίνας «Το Αδράχτι». Μετά την επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων από το σύνολο της στρατιωτικής και πολιτειακής ηγεσίας.

To υ/β Ποσειδών στην Σκιάθο

Λίγες μέρες αργότερα, τo Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009 έλαβαν χώρα στη Λέρο οι εκδηλώσεις μνήμης της 66η επετείου από τη βύθιση του ηρωικού «Α/Τ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ» (D-15) στον όρμο Λακκί της Λέρου, παρουσία του Διοικητού Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού Υποναυάρχου Κωνσταντίνου Γκιώνη ΠΝ. Στην τελετή παρέστησαν επιζώντες Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί και Ναυτοδίοποι που υπηρετούσαν στο A/Τ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ την ημέρα της βύθισης του, καθώς και οι συγγενείς 1ου και 2ου βαθμού εκείνων, που απωλέσθησαν κατά τη βύθιση του πλοίου καθώς και αντιπροσωπεία και άγημα αποδόσεεως τιμών από την Κ/Φ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων από τη στρατιωτική ηγεσία καθώς και παλαμάχους.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ Εν Κρυπτώ, 29-9-2009.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Τὸ ἀντιτορπιλικὸ «Ἀδρίας» καὶ ὁ κυβερνήτης του

ΕΝΑ ΗΡΩΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ, ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1943

Στις 22 Οκτωβρίου 1943, το α/τ «ΑΔΡΙΑΣ» με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ι. Τούμπα, κατά την εκτέλεση αποστολής σε περιοχή της Δωδεκανήσου προσέκρουσε σε νάρκη με αποτέλεσμα να αποκοπεί εντελώς η πλώρη, να πάθει σημαντικές ζημιές το υπόλοιπο σκάφος, να φονευθούν 21 άνδρες του πληρώματος και να τραυματιστούν 24, μεταξύ των οποίων ο Κυβερνήτης και 3 αξιωματικοί. Παρά τη κατάσταση στην οποία είχε βρεθεί το πλοίο, μπόρεσε να πλεύσει με ίδια μέσα και να προσαράξει στη Τουρκική ακτή. Στη συνέχεια, μετά από πρόχειρες επισκευές κάτω από εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες, το «ΑΔΡΙΑΣ» με ίδια μέσα και την πλώρη κομένη, συνέχισε το ταξίδι και έφθασε μέχρι την Αλεξάνδρεια. (!!!) για να επανενωθεί με τον υπόλοιπο Ελληνικό Στόλο. Στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ο Συμμαχικός Στόλος έχει παραταχθεί για να τιμήσει το αντιτορπιλικό μας που κατάφερε ένα ηρωϊκό ταξίδι επιστροφής αδιανόητο για όλους αλλά αντάξιο της πανάρχαιας ναυτοσύνης του Έθνους μας.


Εικοσιδύο χρόνια μετά ναύαρχος ε.α. πλέον Ιωάννης Τούμπας, ήρωας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ένας από τους κυριότερους συνεργάτες του Γεωργίου Παπανδρέου, που του είχε μάλιστα αναθέσει το σημαντικό υπουργείο Εσωτερικών. Ο Τούμπας ήταν ευθύς, έντιμος, απότομος, με αυτοπεποίθηση και συντηρητικές ιδέες. Δεν μακροημέρευσε στο παπανδρεϊκό υπουργείο Εσωτερικών. Είχε διαφωνήσει με τον αρχηγό του και παραιτήθηκε. Στις 15 Ιουλίου 1965 το βράδυ ήταν ένας από τους τρεις, με επικεφαλής τον Αθανασιάδη-Νόβα, που ανέλαβαν την εντολή του Βασιλέως Κωνσταντίνου να κυβερνήσουν την χώρα κι ενώ ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν είχε παραιτηθεί... Ίσως αυτή η πολιτική του επιλογή να έδρασε καταλητικά επάνω στην ιστορική του μνήμη, αφού ως γνωστόν η διαρκής προπαγάνδα της αυτοαποκαλούμενης "δημοκρατικής παράταξης" είναι ισοπεδωτική για αυτούς που δεν εξυπηρέτησαν τους δικούς της πολιτικούς στόχους! Η Ελλάδα; Κομμάτια να γίνει και για αυτούς και για τους άλλους της... "μικρής πλην τιμίου Ελλάδος" που μας το παίζουν και "σούπερ πατριώτες"...

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον τῆς ἐφημερίδος Στόχος, 22-10-2008.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Ὑποβρύχιο «Πρωτεὺς» Υ3: Ἡ πρώτη ἀπώλεια τοῦ Ναυτικοῦ τὸ 1940

Το «ΠΡΩΤΕΥΣ» Υ-3 στην πρώτη φάση του πολέμου στην Αδριατική (ΟΚΤ 1940 - ΑΠΡ 1941) θα εκτελέσει συνολικά τρεις (3) πολεμικές περιπολίες...

ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΕΡΙΠΟΛΙΑΣ	ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ	ΒΥΘΙΣΘΕΝΤΑ ΠΛΟΙΑ	ΠΕΡΙΟΧΗ	ΣΥΝΟΛΟ ΩΡΩΝ	ΕΝ ΚΑΤΑΔΥΣΕΙ / ΕΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ
1	30/10/40 - 5/11/40		ΠΑΤΡΑΪΚΟΣ	152	56/96
2	15/11/40 - 24/11/40		ΑΔΡΙΑΤΙΚΗ	214	98/116
3	26/12/40 - 29/12/40	SARDEGNIA 11.452 Τ	ΑΔΡΙΑΤΙΚΗ	51	20/31

Το Υ/Β «ΠΡΩΤΕΥΣ» θα αποπλεύσει στις 26 Δεκεμβρίου 1940 για την τρίτη και τελευταία του πολεμική περιπολία.

Βυθίστηκε αύτανδρο στις 29 Δεκεμβρίου 1940 με Κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Μ. ΧΑΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΗ, στην Αδριατική στην είσοδο του κόλπου Αυλώνα, από εμβολισμό του Ιταλικού Τορπιλοβόλλου ANTARES .

Είχε προηγηθεί τορπιλλική προσβολή του Υ/Β εναντίον Ιταλικής νηοπομπής με αποτέλεσμα την βύθιση του Ιταλικού οπλιταγωγού SARDEGNA (11.452Τ).

Ήταν το πρώτο Ελληνικό Υ/Β που απωλέσθηκε, και η απώλειά του αποτέλεσε σημείο αναφοράς του αγώνα του Ναυτικού και ιδιαίτερα των Υ/Β.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ ἱστολόγιον acanthus, 27-10-2008.

Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Οἱ Ἅγιοι καὶ ἡ Ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους

Οἱ Ἅγιοι καὶ ἡ Ἐλευθερία τοῦ Ἔθνους

Κωνσταντῖνος Χολέβας

10 Ὀκτωβρίου 2008

Κάθε Ὀκτώβριο σκύβουμε ευλαβικῶς τό γόνυ μπροστά στούς τάφους τῶν νεκρῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἐλευθερίας. Τιμοῦμε ἐκείνους πού ἀγωνίσθηκαν γιά τόν διπλασιασμό τῶν ἑλληνικῶν ἐδαφῶν κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους τοῦ 1912-13. Θυμόμαστε τήν έναρξη τοῦ Α΄ Βαλκανικοῦ Πολέμου στίς 5 Ὀκτωβρίου 1912 καί τήν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης στίς 26-10-1912, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ πολιούχου Ἁγίου Δημητρίου. Τιμοῦμε ἐπίσης τή μνήμη τῶν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος ηρωικῶς πεσόντων κατά τόν πόλεμο τοῦ 1941-41 ἐναντίον τῆς Ἰταλίας τοῦ Μουσσολίνι. Διδασκόμαστε ἀπό τό παλλαϊκό ΟΧΙ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καί διδάσκουμε στά παιδιά μας, ότι ὡς Ἕλληνες πρέπει πάντοτε νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά τά μεγάλα ΟΧΙ. Τιμοῦμε τήν πανεθνική Ἀντίσταση τοῦ 1941-44 καί συλλογιζόμαστε πόσο σημαντικά πράγματα μπορούμε νά κάνουμε ὅταν τό Ἔθνος εἶναι ἑνωμένο καί πόσο ζημιωθήκαμε κάθε φορά πού ἐπιτρέψαμε στήν Διχόνοια νά στρέψει ἀδελφό ἐναντίον ἀδελφοῦ.

Ὁ εορτασμός, όμως, θά εἶναι ἐλλιπής ἄν ξεχάσουμε τίς πνευματικές δυνάμεις, οἱ ὁποῖες βοήθησαν, ἐνεθάρρυναν καί στήριξαν αὐτές τίς μεγάλες ἐξορμήησεις τοῦ Ἔθνους μας. Δέν μποροῦμε, δέν πρέπει νά ξεχάσουμε τήν Παναγία μας, τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, καί τούς Ἁγίους μας. Δέν πρέπει νά λησμονήσουμε τήν πίστη τῶν ἁπλῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι αἰσθάνονταν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 τόν Ἅη Δημήτρη νά χαιρετᾶ τόν ἑλληνικό στρατό ἔφιππος πάνω στό κόκκινο ἄλογό του, ὅπως τόν ἔβλεπαν οἰ Βυζαντινοί/Ρωμηοί πρόγονοί μας νά καταδιώκει τούς εἰσβολεῖς. Οὔτε βεβαίως μποροῦμε νά ἀδιαφορήσουμε μπροστά στίς πάμπολλες διηγήσεις ἀξιωματικῶν καί στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι στόν πόλεμο τοῦ 1940 ἔβλεπαν τήν Παναγία νά τούς ὁδηγεῖ καί νά τούς βοηθεῖ. Ὄχι, δέν εἶναι ἐθνικισμός, οὔτε ἐθνική ἀλαζονεία αὐτή ἡ παραδοχή. Ἡ Παναγία μας θέλει τό δίκαιο. Τό 1940 ἐμεῖς ἤμασταν οἱ ἀδικημένοι, οἱ ἀδίκως καί ἀναιτίως προσβαλλόμενοι. Ἄν εἴχαμε βλάψει ἤ ἀδικήσει, ἄν διεκδικούσαμε ἐδάφη πού δέν μᾶς ἀνήκουν, δέν θά εἴχαμε τήν βοήθειά της.

Γράφει σχετικά ο μακαριστός αγιορείτης λόγιος π. Θεόκλητος Διονυσιάτης στόν Θ΄ τόμο τοῦ έργου του Ἀθωνικά Ἄνθη (Ἐκδόσεις Σπηλιώτη, σελ 114):

«Τήν εποχήν εκείνην υπηρετούσα ὡς ἔφεδρος στά ὀχυρά τῶν ἑλληνοβουλγαρικῶν συνόρων. Μοῦ εἶχε ἀνατεθῆ ἡ διαφώτιση τῆς Μονάδος ἐπί τῶν πολεμικῶν γεγονότων. Καθημερινά ἔπαιρνα εἰδήσεις ἀπό τό Μέτωπον, διά τοῦ μοναδικοῦ ραδιοφώνου τοῦ Τάγματος. Στίς εἰδήσεις δέν ἔλειπαν οἱ ὁμολογίες τῶν πολεμιστῶν, ὅτι ἔβλεπαν τήν Παναγίαν, τόσον ὡς ἄτομα ὅσον καί ὡς ὁμάδες, νά ὑπερίπταται τῶν μαχῶν. Αὐτό πλέον εἶχε τόσον ἐξοικειώσει τούς στρατιῶτες, ὥστε νά φωνάζουν ἐν χορῷ: «Ἡ Παναγία, ἡ Παναγία. Ὁπότε ἀπό σεβασμόν φρόντιζαν νά εἶναι πάντοτε καθαροί, γιά νά βλέπουν τήν Παναγίαν , ὄχι σάν μιά Ἀθηνᾶ μέ τό δόρυ της, ἀλλά σάν βασίλισσα τῶν οὐρανῶν, πού τούς προστάτευε θαυματουργικῶς ἀπό τούς κινδύνους, ὡς Ὑπέρμαχος Στρατηγός τοῦ Ἔθνους.

Ήταν τόσον βέβαιοι γιά τήν προστασία τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί γιά τήν ὁρατήν Σκέπην Της, ὥστε νά αἰσθάνωνται χαράν καί αἴσθημα ἀσφαλείας, παρά τίς φοβερές κακοπάθειές των, μέσα στά χιόνια καί μέσα στίς ὀδῦνες τῶν κρυοπαγημάτων καί άλλων στερήσεων, κάτι πού καί σήμερα ἀκόμη διηγοῦνται στούς νεωτέρους, ὡς κάτι ὑπερφυσικόν».

Αυτή η πίστη, αυτή η αναφορά των Ελλήνων στήν Νικοποιό Θεοτόκο, εκφράζει μεταξύ άλλων καί τήν συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὅλοι ἔχουμε ὑπ'ὄψιν μας τήν σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Ἀβάρους μέ τήν βοήθεια τῆς Παναγίας επί αὐτοκράτορος Ἡρακλείου. Ἄς μήν λησμονοῦμε δέ τήν προσευχή καί τό τάμα τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη στήν Παναγία. Ἄς θυμηθοῦμε ἐπίσης τά κείμενα τοῦ Μακρυγιάννη, τά οποῖα μέ τρόπο συγκινητικό ἀναφέρονται στόν Θεό καί στήν Θεοτόκο. Δέν μπορούσε ὁ Μακρυγιάνης νά ἐννοήσει τό Ἑλληνικό Ἔθνος χωρίς τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, γι' αὐτό καί ἔγραψε ὕμνους στήν Θεοτόκο.

Η ελευθερία του Έθνους καί πιό συγκεκριμένα οἱ ἀγῶνες τῶν Θεσσαλονικέων γιά τήν ἐλευθερία τῆς συμβασιλεύουσας καί συμπρωτεύουσας πόλης τους εἶναι ἄρρηκτα δεμένη, ὅπως προείπαμε , μέ τόν Ἅγιο Δημήτριο τόν Μυροβλήτη. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἅγιος Φιλόθεος Κόκκινος στήν πανηγυρική Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου ἀνυμνεῖ μέ εἰδικόν Κανόνα τήν βοήθεια τοῦ Ἁγίου πρός τήν ἐλευθερία τῆς πόλεως καθώς καί τήν ἰαματική μυροβλυσία τοῦ Μάρτυρος:

«Ὁ μέγας φρουρός Θεσσαλονίκης, ρύστης ἐν τοις κινδύνοις ο εξαίρετος, πρόμαχος ο κράτιστος, πάσης εκκλησίας τε, οἵα πατήρ φιλόστοργος, τοις τέκνοις δίδωσι, θηλήν αυξητικήν ψυχοτρόφον, σήν πλευράν ως γάλα, τό μύρον χορηγούσα».

Τά Θαύματα του Αγίου έχουν καταγραφεῖ σέ δύο βιβλία, τά περισσότερα δέ από αὐτά εἶναι πολιουχικά, δηλαδή ἀφοροῦν στήν ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου γιά τήν απαλλαγή τῆς Θεσσαλονίκης ἀπό «βαρβαρικῆς ἁλώσεως καί ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων». Τήν προστασία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἐπιζητοῦσαν καί ἐλάμβαναν οἱ ἀγωνιστές τοῦ 1821 . Τό λάβαρο πού ὑψώθηκε στό Βουκουρέστι τόν Φεβρουάριο τοῦ 1821 κατά τήν ἐξέγερση τοῦ Ἀλ. Ὑψηλάντη ἔφερε τήν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ὁ δέ Σπυρίδων Τρικούπης, ἱστορικός τῆς Ἐπαναστάσεως, ἀναφέρει ὅτι ἡ φράση «βοήθειά σου, ὁ Ἅγιος Δημήτριος μετά σοῦ» ἐνεθάρρυνε τούς μαχητές.

Πολλοί άλλοι Ἅγιοι συνδέονται μέ τήν ἐλευθερία τοῦ λαοῦ μας καί τῆς αἱματοβαμμένης πατρίδος μας. Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης τό 961 μ.Χ. βρέθηκε στήν Κρήτη γιά νά ἐνισχύσει τόν Νικηφόρο Φωκᾶ στήν ἐκδίωξη τῶν Ἀράβων ἀπό τήν Μεγαλόνησο. Δύο χρόνια μετά ἔλαβε τήν εὐλογία τῆς Παναγίας γιά νά ἱδρύσει τήν Μονή τῆς Μεγίστης Λαύρας, τήν ἀρχαιότερη τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος, ὁ ὁποῖος ἔζησε ἀσκητικότατα κοντά στήν Πάφο, ἔγραψε γύρω στό 13οο τό ἔργο «Περί τῶν κατά τήν χώραν Κύπρον σκαιῶν» γιά νά ἐνισχύσει τό ἑλληνορθόδοξο πατριωτικό φρόνημα τῶν Κυπρίων ἔναντι τῶν Σταυροφόρων. Οἱ Νεομάρτυρες μέ τήν θυσία τους ἀπέτρεπαν τόν ὑπόδουλο λαό ἀπό τόν ἐξισλαμισμό καί ἔριχναν τόν σπόρο τους στό δένδρο τῆς ἐλευθερίας. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός μέ τήν διδασκαλία του καί μέ τίς προφητεῖες γιά τό ποθούμενο τόνωσε τήν ἐθνική καί θρησκευτική συνείδηση τοῦ λαοῦ μας σέ ἐποχές πραγματικά σκοτεινές. Καί ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στόν Ὕμνο του πρός τούς Ἀρχαγγέλους τούς παρακαλεῖ νά ἀπαλλάξουν τό Γένος ἀπό τόν ζυγό τῶν Ἀγαρηνῶν.

Η ορθόδοξη Πίστη μας είναι Οἰκουμενική. Αὐτό ὅμως δέν ἀναιρεῖ τήν ἱστορική σύνδεση τῆς ἐλευθερίας μας και τῶν ἀγώνων μας μέ τήν Παναγία και τούς Ἁγίους. Σήμερα προσευχόμεθα καί προσπαθοῦμε ὥστε νά ζοῦμε εἰρηνικά μέ ὅλους τούς λαούς τοῦ κόσμου. Ἔχουμε, πάντως, δικάιωμα καί ὑποχρέωση νά τιμοῦμε τήν πίστη τῶν προγόνων μας καί νά εὐχαριστοῦμε τούς Ἁγίους μας γιά τήν βοήθειά τους. Αὐτή εἶναι ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας. Βίωμα πού δέν ξεριζώνεται, ρίζωμα καί προοπτική γιά τόν λαό μας καί γιά τήν Οἰκουμένη.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ Δίκτυο 21, 10-10-2008.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας

Γιὰ τὴν 28η Ὀκτωβρίου 1940

Για την 28η Οκτωβρίου 1940

Χρύσανθος Λαζαρίδης

27η Οκτωβρίου 2008

Το 1895, ο Λόρδος Κέλβιν, κατά κόσμον William Thomson, ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς της εποχής του, διακήρυξε το εξής εκπληκτικό: «μηχανές που πετάνε, βαρύτερες από τον αέρα, είναι αδύνατο να κατασκευαστούν»!
Οκτώ χρόνια αργότερα διαψεύστηκε πανηγυρικά από δύο ερασιτέχνες μηχανικούς, τους αδελφούς Wright, οι οποίοι κατασκεύασαν την πρώτη ιπτάμενη μηχανή. Ήταν βαρύτερη από τον αέρα. Και κατάφερε να πετάξει...
Το 1900, ο Λόρδος Κέλβιν έκανε μια ακόμα βαρυσήμαντη επισήμανση:
«Δεν υπάρχει πια τίποτε καινούργιο να ανακαλύψουμε στη Φυσική», είπε. «Το μόνο που απομένει είναι να βελτιώσουμε τις μετρήσεις μας με ακρίβεια περισσότερων δεκαδικών ψηφίων»
Πέντε χρόνια αργότερα κι αυτή η διαπίστωση διαψεύστηκε εξ ίσου πανηγυρικά.
Ένας νεαρός υποψήφιος διδάκτορας, ο Αλβέρτος Αϊνστάϊν, ανέτρεψε τη Νευτώνεια Φυσική με τη Θεωρία της Σχετικότητας. Λίγα χρόνια αργότερα, μια πλειάδα ακόμα νεώτερων φυσικών, ο ντε Μπρολί, ο Σρέντιγκερ, ο Χάϊζεμπεργκ και ο Ντυράκ θα ανέτρεπαν ότι είχε απομείνει από το Νευτώνειο κόσμο, με την Κβαντική θεωρία.
Ο Λόρδος Κέλβιν είχε πέσει έξω, για μιαν ακόμα φορά. Αυτό, ασφαλώς, δεν τον εμπόδισε να συγκαταλέγεται, μέχρι σήμερα, μεταξύ των μεγαλύτερων φυσικών. Βρίσκεται μάλιστα θαμμένος στο αβαείο του Westminster, δίπλα στον Νεύτωνα...
Αλλά η Νευτώνεια Φυσική, την οποία θεωρούσε «αιώνια, παγκόσμια κι αδιαμφισβήτητη αλήθεια», είχε πολλαπλά ανατραπεί.
Τι ακριβώς είχε συμβεί;
Πολύ λίγα χρόνια μετά τις βαρύγδουπες διαπιστώσεις του Λόρδου Κέλβιν, η επιστήμη της Φυσικής μπήκε σε μια νέα φάση ωριμότητας, όπου ξεπέρασε το αυτονόητο και προχώρησε στο αδιανόητο. Ο καμπυλωμένος χωροχρόνος του Αϊνστάϊν, τα κβάντα του Ντε Μπρολί, που ήταν κυματοσωματίδια - κύματα και σωματίδια ταυτόχρονα - η απροσδιοριστία της κβαντικής φυσικής του Σρέντιγκερ και του Χάιζεμπεργκ, όλα αυτά ήταν έννοιες αδιανόητες για το ευρύ κοινό.
Αδιανόητες ακόμα και για πολλούς φυσικούς. Και σήμερα ακόμα, δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία για το τι σημαίνουν.
Εν πάση περιπτώσει, κάθε Επιστήμη κάθε κλάδος της Γνώσης, έρχεται κάποια στιγμή που ωριμάζει και προχωρά πέρα από το προφανές, πέρα από τη συμβατική λογική, πέρα από τα «αυτονόητα» της εποχής της.

Αλήθεια, όμως, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το θέμα μας;
Απλούστατα: Υπάρχουν κάποια σημεία, κάποια επίπεδα, κάποιες κλίμακες, κάποιες συγκυρίες, κάποιες ακραίες καταστάσεις, όπου αυτό που φαίνεται «υπό κανονικές συνθήκες προφανές» και λογικό παύει να ισχύει.
Όπως αυτό συμβαίνει στη Φυσική, στα Μαθηματικά, και στην Οικονομία, έτσι συμβαίνει και στην Πολιτική, ή στην Ιστορία των λαών.
Υπάρχουν κάποιες μεγάλες στιγμές, όπου αυτό που μοιάζει «υπό κανονικές συνθήκες προφανές», «τετράγωνα λογικό» και «αυτονόητο», ανατρέπεται. Κι ενεργοποιούνται όχι απλώς κάποια άλλα κίνητρα, πέρα από την κοινή λογική. Αλλά αρχίζουν να ισχύουν κάποιοι άλλοι κανόνες, κάποιας άλλης λογικής.

Για να έλθουμε στον Πολιτική, λοιπόν, γνωρίζουμε ότι οι συσχετισμοί ισχύος επιτρέπουν κάποιες επιλογές σε ένα λαό και του απαγορεύουν κάποιες άλλες.
Και το τίμημα για όποιον λαό αψηφά τους συσχετισμούς ισχύος είναι η ήττα, η υποδούλωση και ο αφανισμός.
Αυτά τα γνωρίζουμε καλά. Αλλά δεν ισχύουν πάντα.
Υπάρχουν στιγμές, που η λογική της ισχύος και των συσχετισμών, αποδεικνύεται στείρα, λανθασμένη και μυωπική.
Είναι τότε που ιδεολογικά προτάγματα ανατρέπουν τη λογική της ισχύος.
Να μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα που προσφέρει η σύγχρονη Ελληνική Ιστορία:

Ας μεταφερθούμε εξήντα-οκτώ χρόνια πίσω, το φθινόπωρο του 1940:
Η Γερμανία του Χίτλερ και η Ιταλία του Μουσολίνι - οι δυνάμεις του Άξονα - είχαν σαρώσει την Ευρώπη.
Να προσέξουμε κάτι: Η Ελλάδα το 1940 δεν έκανε επιλογή «με ποια πλευρά θα μπει στον Πόλεμο». Δεν υπήρχαν, τη στιγμή εκείνη, «δύο πλευρές». Υπήρχε ο Άξονας που νικούσε παντού, έλεγχε τα πάντα στην Ευρώπη κι ετοιμαζόταν να επεκταθεί ακόμα παραπέρα.
Κι από την άλλη πλευρά, υπήρχε η Αγγλία, ηττημένη, ταπεινωμένη και καθημαγμένη, που αντιστεκόταν λυσσαλέα, αλλά δεν είχε τίποτε να προσφέρει σε όποιους δυνητικούς συμμάχους της.
Μπορεί η Σοβιετική Ένωση να φοβόταν ότι σύντομα θα ερχόταν κι η σειρά της, μπορεί να ετοιμαζόταν μυστικά να αντιμετωπίσει ενδεχόμενη Γερμανική επίθεση, αλλά τότε, τυπικά ακόμα, ήταν «διπλωματικός φίλος» της Γερμανίας, κι έστελνε «συγχαρητήρια τηλεγραφήματα» στο Βερολίνο, μετά από κάθε σαρωτική νίκη της Βέρμαχτ.
Μπορεί και οι ΗΠΑ να συμπαραστέκονταν υλικά και ηθικά στη αγρίως δοκιμαζόμενη Βρετανία, αλλά τυπικά ήταν ουδέτερες ακόμα, και δεν φαινόταν εύκολο τότε, πως θα ξεπερνούσαν αυτή την ουδετερότητα. Ο νόμος περί υποχρέωσης στρατιωτικής θητείας και Γενικής επιστράτευσης, ψηφίστηκε στο Αμερικανικό Κογκρέσο, μόλις το επόμενο καλοκαίρι, του 1941, μόλις με μια ψήφο διαφορά, μόλις τρείς μήνες πριν από το Πέρλ Χάρμπορ. Το φθινόπωρο του 1940, η ανάμιξη της Αμερικής στον Πόλεμο φαινόταν πολύ μακρινό και πολύ απίθανο ενδεχόμενο. Για την ακρίβεια, ο Πόλεμος έμοιαζε να έχει τελειώσει...
Κι όμως, εκείνη τη στιγμή η Ελλάδα, λαός και ηγεσία, καθεστώς κι αντιπολίτευση, επέλεξαν να αντισταθούν. Να αντισταθούν πλήρως, αποφασιστικά, αδιαπραγμάτευτα κι ανυποχώρητα.
Πόσο «λογική» ήταν τότε εκείνη η επιλογή;
Σύμφωνα με τα συμβατικά μέτρα, καθόλου λογική, απολύτως «παράλογη».
Αν υπήρχαν τότε επαγγελματίες αναλυτές και τεχνοκράτες της διαχείρισης κρίσεων, θα εισηγούνταν ομόφωνα, την συνθηκολόγηση της Ελλάδας! Θα πίεζαν να διαπραγματευθεί η Ελλάδα, ακόμα και μείζονες εθνικές παραχωρήσεις, προκειμένου να ΜΗ βγει στον Πόλεμο, ή να βγει με το μέρος των τότε «νικητών»: Δηλαδή του Άξονα.
Ευτυχώς, δεν υπήρχαν τότε τέτοια golden boys, που καταλαβαίνουν τις τεχνικές παραμέτρους του προβλήματος, αλλά συχνά δεν καταλαβαίνουν τη φύση του και τη δυναμική των βασικών μεγεθών του.
Κι έτσι η Ελλάδα δεν πήγε με τους «νικητές», αντιστάθηκε στους «νικητές», υπέφερε τα πάνδεινα τα επόμενα δέκα χρόνια, αλλά κατάφερε να βγει κερδισμένη από τον Πόλεμο. Κι αν δεν εμπλεκόταν σε ένα καταστροφικό Εμφύλιο μετά το τέλος της Κατοχής, ίσως θα έβγαινε ακόμα δυνατότερη.
Η Ελλάδα πήγε με τους τελικούς νικητές του Πολέμου, γιατί επέλεξε να αντισταθεί στους «νικητές» της στιγμής, την ώρα που ξέσπαγε ο Πόλεμος.
Δεν ήταν υπολογισμοί ισχύος, δεν ήταν κάποια σπάνια διορατικότητα, ήταν προτάγματα Ελευθερίας που καθόρισαν τη στάση της.

Ας μεταφερθούμε, τώρα ένα χρόνο αργότερα. Μετά από τη νικηφόρα προέλαση του ελληνικού στρατού στα βουνά της Αλβανίας, και τη ταπείνωση της Μουσολινικής Ιταλίας, η Ελλάδα υφίσταται την επίθεση του Γερμανικού στρατού από τα βόρεια σύνορά της, τον Απρίλιο του 1941, και υποκύπτει. Βρίσκεται πλέον υπό τριπλή κατοχή. Κι όμως, έξη μήνες αργότερα ξεσηκώνεται ένα ανεπανάληπτο κίνημα Εθνικής Αντίστασης, που αγκαλιάζει τότε ολόκληρο τον Ελληνικό χώρο.
Την εποχή εκείνη ο, ελεγχόμενος από τις κατοχικές δυνάμεις, επίσημος τύπος επιχειρεί να κάμψει στο αντιστασιακό φρόνημα του Ελληνικού λαού.
Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσαμε σήμερα, τα δημοσιεύματα της εποχής εκείνης:
«Είμεθα και ημείς Έλληνες», διαβάζουμε στις στήλες των τότε εφημερίδων, με τη χαρακτηριστική γλώσσα της εποχής.
«Θλιβόμεθα και ημείς από την κατοχήν της προσφιλούς ημών πατρίδος. Πλην κατανοούμεν ότι ο σήμερον διεξαγόμενος Πόλεμος θα κριθεί εκτός Ελλάδος.
-- Είτε οι Γερμανοί και οι Σύμμαχοί των θα νικήσωσιν εις τον Πόλεμον αυτόν, οπότε πάσα «αντίστασις» εν Ελλάδι, είναι ματαία.
-- Είτε οι Γερμανοί και οι Σύμμαχοί των θα χάσουν τον Πόλεμο, οπότε πάσα «αντίστασις» είναι περιττή.
Είτε οι Γερμανοί θα νικήσουν και δεν θα φύγουν ποτέ, είτε θα χάσουν και θα φύγουν έτσι κι αλλιώς.
Οπότε, εις πάσαν περίπτωσιν, η λεγόμενη «Αντίστασις» εν Ελλάδι, είτε είναι ματαία είτε είναι περιττή. Και μόνον θερμοκέφαλοι ή πράκτορες ξένων δυνάμεων προσπαθούν να παρασύρουν την αφρόκρεμα της Ελληνικής νεολαίας εις παράφρονας πράξεις καταστροφής και ολέθρου»
Αυτά έγραφαν τότε, από τις στήλες του ελεγχόμενου τύπου, οι κονδυλοφόροι των κατοχικών κυβερνήσεων και τα «παπαγαλάκια» των κατοχικών αρχών.
Προσπαθήστε να δείτε αυτή την προπαγάνδα, όχι με τα μάτια του σήμερα, όχι με τη γνώση του τι έγινε αργότερα, αλλά με τα μάτι του τότε.
Παρατηρείστε ότι η προπαγάνδα αυτή λογικά ήταν «τετράγωνη», δεν έμπαζε από πουθενά. Η υποταγή, η παθητικότητα, ο καιροσκοπισμός και η μοιρολατρία έμοιαζαν τότε απολύτως ορθολογικά θεμελιωμένες. Η Αντίσταση έμοιαζε απολύτως «παράλογη» και «τυχοδιωκτική»
Ευτυχώς, όμως, η ελληνικός λαός δεν άκουσε τότε «τη φωνή της λογικής», αλλά τη φωνή της καρδιάς και του φρονήματός του.
Ευτυχώς, δεν προσχώρησε στη «λογική της υποταγής», αλλά «παρασύρθηκε» από τα προτάγματα Ελευθερίας κι Αντίστασης.
Σήμερα είμαστε όλοι υπερήφανοι για την «παράλογη» εκείνη αντίσταση των πατεράδων και των παππούδων μας. Κι αντιμετωπίζουμε με περιφρόνηση την «τετράγωνη λογική» των εντεταλμένων κονδυλοφόρων της Κατοχής.

Τι θέλω να πώ;
Είναι, άραγε, σφάλμα να υπολογίζει κανείς προσεκτικά τους συσχετισμούς ισχύος; Είναι λάθος να επιλέγει κανείς την πολιτική που ελαχιστοποιεί τις ζημιές σε μια κρίση; Άραγε, δεν είναι σωστό, δεν το ακούμε τόσο συχνά τριγύρω μας, δεν το επαναλαμβάνουμε συνεχώς κι εμείς οι ίδιοι, ότι στα μεγάλα θέματα πολιτικής πρέπει να αποφασίζουμε με το μυαλό κι όχι με το συναίσθημα;
-- Όμως, τι θα πει αυτό;
-- Αλήθεια τι θα πεί να «να υποτάσσουμε το συναίσθημα στη λογική»;
Ακόμα και τη λογική της υποταγής;
Μόνο λογική έχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές! Αυτοί, αν τους προγραμματίσεις σωστά, μπορούν να μεγιστοποιούν το όφελος, δεδομένων των περιορισμών που τους τίθενται κάθε φορά, και να αποφασίζουν το μικρότερο κακό. Αλλά οι ανθρώπινες κοινωνίες δεν είναι δίκτυα ηλεκτρονικών υπολογιστών. Έχουν νου, αλλά έχουν και καρδιά, διαθέτουν σκέψη, αλλά έχουν και κάτι που ΔΕΝ έχουν οι υπολογιστές: Συναισθηματική νοημοσύνη. Έχουν φόβους, έχουν ελπίδες, έχουν όνειρα, έχουν προσδοκίες, για τους ίδιους και τα παιδιά τους, έχουν αξίες, έχουν αισθητική, έχουν ελαττώματα, έχουν μικρότητες, έχουν κι αρετές, έχουν σύνδρομα αυτοκαταστροφής, αλλά κι εξάρσεις αυτοθυσίας.
Πώς μπορούν να προγραμματιστούν γραμμικά όλες αυτές οι ανθρώπινες ιδιότητες και να μπουν σε μια μήτρα υπολογιστικής βελτιστοποίησης;

Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα αποφασίζουν πάντα και με το συναίσθημα. Ιδιαίτερα σε συνθήκες υπέρτατης κρίσης, θα αποφασίζουν κυρίως με το συναίσθημα.
Αλλιώς θα χάσουν την ανθρωπιά τους.
Αν αφαιρέσετε τις αξίες, τα προτάγματα, τους φόβους, τις φιλοδοξίες και την αισθητική, δεν μένει τίποτε «ανθρώπινο» από μια κοινωνία.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες θα αποφασίζουν πάντα – σε κρίσιμες στιγμές – με το συναίσθημα. Και θα αποφασίζουν σωστά, αν ελέγχουν το συναίσθημα με τη λογική τους. Όχι αν υποτάσσουν το συναίσθημα στη λογική τους. Όταν η Λογική ελέγχει το συναίσθημα, όταν χαλιναγωγεί τις ενστικτώδεις αντιδράσεις, τότε εξανθρωπίζεται η κοινωνία. Όμως, όταν η λογική υποτάσσει το συναίσθημα, τότε η κοινωνία χάνει την ανθρωπιά της.
Τα ιδεολογικά προτάγματα είναι ακριβώς αυτό: η λογική – ή μάλλον η ιδεολογική επεξεργασία – των συλλογικών συναισθηματικών αντιδράσεων μιας κοινωνίας σε δύσκολες στιγμές. Ώστε να μη κυριαρχήσει ο φόβος, το μίσος, η παράνοια. Αλλά αρχές και αξίες, που διασώζουν μια κοινωνία και την ανθρωπιά της.
Τα ιδεολογικά προτάγματα Ελευθερίας είναι οι αρμοί με τους οποίους οικοδομήθηκε αυτό που ονομάζουμε σύγχρονος Πολιτισμός. Στη Δύση κι όχι μόνο...

Κι αυτό δεν είναι άρνηση της Λογικής. Είναι μια άλλη Λογική. Όχι η λογική της καθημερινότητας. Όχι η λογική υπό «κανονικές συνθήκες»...
Είναι η Λογική σε ακραίες καταστάσεις μεγάλων κρίσεων, μεγάλων στιγμών, όταν οι κοινωνίες αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης. Όταν δεν μετράνε οι λεπτές ισορροπίες και οι περίτεχνες εξισορροπήσεις. Όταν μετράνε τα μεγάλα άλματα και οι μεγάλες υπερβάσεις - της μικρότητας, της ατομικότητας, της καθημερινότητας.
Όταν ο Άνθρωπος αναμετράται με τον εαυτό του και τον ξεπερνά.
Όταν αναμετράται με τη μοίρα του και την υποτάσσει στη θέλησή του.
Όταν διαλέγει την Ελευθερία του και την πραγματώνει, ακόμα κι αν αυτή του την επιλογή την πληρώνει ακριβά.
Τα προτάγματα Ελευθερίας είναι η υπέρτατη Λογική που επιλέγει μια κοινωνία στις μεγάλες, στις δύσκολες στιγμές της.
Όπως ακριβώς στις κλίμακες των υποατομικών σωματιδίων παύει να ισχύει η Νευτώνεια Φυσική και ισχύει μια άλλη Φυσική – η Κβαντική.
Όπως ακριβώς στις κλίμακες των μεγάλων γαλαξιακών μαζών και των υψηλών ταχυτήτων, κοντά στην ταχύτητα του φωτός, επίσης παύει να ισχύει η Νευτώνεια Φυσική και ισχύει η Γενική Σχετικότητα του καμπυλωμένου χωροχρόνου.
Έτσι ακριβώς, στις μεγάλες, στις κρίσιμες ιστορικές στιγμές των λαών, παύουν να ισχύουν οι προσεκτικοί υπολογισμοί ισχύος, εξισορρόπησης συσχετισμών και ελαχιστοποίησης ζημιών, και ισχύει μια άλλη λογική: Εκείνη που υπαγορεύουν τα προτάγματα Ελευθερίας.
Είναι οι στιγμές που κάθε λαός κάνει το αναπάντεχο άλμα, ανάμεσα στις συμβατότητες της καθημερινότητάς του και τις παρακαταθήκες της Ιστορίας του.
Αλλάζει κώδικα Λογικής. Δεν γίνεται «παράλογος».
Αλλάζει κανόνες συμπεριφοράς. Δεν γίνεται «παρανοϊκός».
Ανακαλύπτει τον εαυτό του. Δεν «χάνει το μυαλό του».

Τελειώνω με μιαν ευχή:
Είθε ποτέ να μη ξανά-χρειαστεί να ξεφύγουμε από την πολύ βολική θαλπωρή της καθημερινότητάς μας.
Είθε ποτέ να μη ξανά-χρειαστεί να αναμετρηθούμε με την Ιστορία μας.
Αλλά καλού-κακού, ας έχουμε κάπου πρόχειρο στη βιβλιοθήκη μας το ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη: «Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας»:
Το ποίημα αυτό τελειώνει με το συγκλονιστικό στίχο, τη στιγμή που ξεψυχάει ο ήρωας:
Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’ όνειρο μες στο αίμα
Tου κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
Ελευθερία
Έλληνες μες στα σκοτεινά δείχνουν το δρόμο:
EΛEYΘEPIA
...
Του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει!
...
Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
Αύριο, αύριο, αύριο: το Πάσχα του Θεού!

Οι στίχοι αυτοί του Νομπελίστα ποιητή μας, δεν έχουν τίποτε το «ορθολογικό»
Έχουν όμως, προτάγματα Ελευθερίας, έχουν αλήθεια, έχουν μεγαλοσύνη,
Έχουν όλα αυτά που φτιάχνουν Πολιτισμό.
Και σας αγγίζουν, επειδή δεν υποτάξατε τα αισθήματά σας στην λογική σας, επειδή είστε άνθρωποι, όχι υπολογιστικές συσκευές, επειδή έχετε ψυχή, έχετε καρδιά, έχετε συναισθήματα, έχετε αισθητική.
Κι όσο έτσι είστε κι έτσι αντιδράτε,
το Πνεύμα που εκείνοι πότισαν με το αίμα τους, Ζει.
Ο πολιτισμός που εκείνοι μπόλιασαν με τη θυσία τους, Ζει.
Η μεγάλη παράδοση που εκείνοι άφησαν πίσω τους, Ζει
Και θα Ζεί αιώνια.

Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὸ Δίκτυο 21, 27-10-2008.


Ἡ Ἑλλὰς τοῦ ΟΧΙ - Σελίδες Πατριδογνωσίας